“เจ้าบอกว่าพวกเขาทำร้ายกันเอง เช่นนั้นขอเชิญท่านหญิงโหวเล่าว่าพวกเขาทำร้ายกันด้วยเหตุใด”
จี้เยว่หรูจ้องมองครอบครัวสามคนที่อยู่ตรงข้ามด้วยความลังเล
“ท่านพ่อ ท่านแม่ ท่านทั้งสองอยากให้ข้าพูดจริงหรือ?”
จี้ชุนเจียวรู้สึกได้ถึงสิ่งที่ไม่ดี สัญชาตญาณบอกว่าสิ่งที่จะออกจากปากของจี้เยว่หรูต้องไม่ใช่เรื่องดีอย่างแน่นอน
จี้เซียนเดือดดาลขึ้นมาทันที
“พูดสิ ข้าอยากเห็นว่าลูกอกตัญญูอย่างเจ้าจะแต่งเรื่องอะไรออกมาได้บ้าง”
“เมื่อท่านพ่อให้ข้าพูด ข้าก็จะพูด อันที่จริงพี่สาวของข้าไม่ใช่ลูกที่แท้จริงของท่านแม่”
เฉินชื่อเบิกตากว้างด้วยความไม่อยากเชื่อว่าลูกสาวคนที่สองจะกล้าพูดคำโกหกเช่นนี้ออกมา ปากก็พึมพำด่าทอลูกอกตัญญูพูดจาเหลวไหล แต่เพราะใบหน้าบวมเป่งราวกับหัวหมู คำพูดที่ออกมาจึงฟังไม่ชัดเจน
ทุกคนที่อยู่ที่นั่นต่างตกตะลึง ลูกสาวคนโตของตระกูลจี้ไม่ได้เกิดจากท่านหญิงจี้? เป็นไปได้อย่างไร?
[ฮ่า ๆ ๆ แม่ ที่ท่านพูดเรื่องนี้ออกมาตอนนี้นับเป็นความคิดที่ยอดเยี่ยม พวกเขานี่มันเอาจอบขุดหลุมฝังตัวเองชัด ๆ]
จี้เซียนตะลึงไปครู่หนึ่ง เวลาผ่านไปนานเกินไป แม้แต่เขาก็เกือบลืมไปแล้วว่าลูกสาวคนโตไม่ได้เกิดจากเฉินชื่อ
แต่ก็ตั้งสติได้ในไม่ช้า แล้วเปลี่ยนใบหน้าเป็นโกรธเคือง
“ลูกอกตัญญู! เจ้ากล้าดียังไงมาใส่ร้ายพี่สาวของเจ้า
ที่ข้ากับแม่ของเจ้าไม่รักเจ้าก็เพราะเจ้าไม่น่ารักเท่าพี่สาวเจ้า ไม่มีปากหวานเท่าพี่สาวเจ้า แต่เจ้ากลับมาใส่ร้ายว่าพี่สาวเจ้าไม่ได้เกิดจากแม่เจ้าแบบนี้ เจ้าจะให้พี่สาวเจ้าอยู่จุดไหน!”