เมื่อพูดจบ สองร่างก็มาถึงบริเวณใกล้เรือนชิงเหอ แม้จะซ่อนกายไว้อย่างมิดชิด แต่ก็ไม่อาจรอดพ้นสายตาสองพี่น้องม่อเวิ่นและม่อต้าไปได้
สองพี่น้องพุ่งตัวขึ้นพร้อมกัน คนหนึ่งสกัดหนึ่งเส้นทาง ทั้งสี่คนเข้าต่อสู้กันทันที
ยอดฝีมือประมือกัน รู้ผลได้ในชั่วพริบตา สิบกว่าไม้ก็เพียงแค่ลมหายใจไม่กี่ครั้งเท่านั้น
เหล่านักรบที่เฝ้าอยู่เห็นว่าสองพี่น้องม่อเวิ่นม่อต้าสามารถรับมือได้ ก็ประจำที่ของตนไม่ขยับ เกรงว่ายังจะมีโจรมาอีก
เสวียนอีและเสวียนเยว่ไม่คิดว่านอกจวนของท่านหญิงโหวจะมีมือดีเฝ้าอยู่ ถูกโจมตีอย่างไม่ทันตั้งตัว
ทั้งสองฝ่ายต่อสู้กันไม่ต่ำกว่าร้อยไม้ รู้ดีว่าสู้ต่อไปก็ไม่อาจจับตัวทั้งสองได้ เสวียนอีและเสวียนเยว่จึงถอยทัพอย่างเด็ดขาด หันหลังกลับหายไปในความมืดของราตรี
ทั้งสองไม่ได้ไล่ตาม กลับไปเฝ้าที่หน้าประตูดังเดิม
เสียงที่หน้าประตูเมื่อครู่นี้ คนในจวนได้ยินกันหมดแล้ว ต่างเตรียมพร้อมกันเป็นแถว เกรงว่าโจรจะฝ่าแนวป้องกันของนักรบด้านนอกเข้ามาในจวนได้
[ท่านแม่ไม่ต้องเป็นห่วง พวกมันถูกสองพี่น้องม่อเวิ่นม่อต้าไล่ไปแล้ว เชื่อว่าคืนนี้คงไม่กลับมาอีก
แต่พรุ่งนี้ท่านแม่ไปงานชุมนุมกวีที่จวนองค์หญิงฉางผิงต้องระวังให้มาก อันซุนโหวจะไม่พลาดโอกาสนี้แน่
ถ้าไม่ใช่เพราะชุนฮวาได้รับบาดเจ็บ ท่านแม่จะได้พานางไปด้วย]
“ไม่เป็นไร พรุ่งนี้ข้าจะพาจืออี้กับซูอี้ไปด้วย ซูอี้มีฝีมือและหัวไว ต้องไม่มีปัญหาแน่”