จี้เยว่หรูผู้มีผมขาวโพลนนอนอยู่บนเตียง นางรู้ดีว่าตนเองกำลังจะตาย
ตั้งแต่แต่งงานกับอันซุนโหวเมื่ออายุสิบเจ็ดปี นางก็ไม่เคยได้หยุดพักแม้แต่วันเดียว ต่อให้แท้งลูกก็ได้นอนพักเพียงสามวันก็ถูกฮูหยินผู้เฒ่าเรียกตัวไปปรนนิบัติอยู่ข้างกาย
กว่ายี่สิบปี บัดนี้นางได้พักเสียที ไม่ต้องจัดการบัญชีอันยุ่งเหยิงในจวนอีก ไม่ต้องเก็บกวาดปัดกวาดเรื่องวุ่นวายของลูกเลี้ยงและน้องสาวสามีอีก ไม่ต้องไปปรนนิบัติแม่สามีให้ถูกบีฑาอีก
หากจะว่ามีความเสียดายก็ไม่ใช่ว่าไม่มี ตอนอายุสิบเก้าปีนางเคยตั้งครรภ์ แต่เมื่อลูกในท้องอายุได้ห้าเดือน ถูกหลินว่านว่านลูกเลี้ยงผลักจนกลิ้งตกบันได ลูกน้อยก็จากไปเช่นนั้น
ตั้งแต่นั้นมาก็ก่อโรคแอบแฝง ไม่สามารถให้กำเนิดบุตรได้อีก
นางในใจมีความเสียดาย เพื่อเด็กที่ยังไม่ลืมตาดูโลก
"ฮูหยิน ท่านรออีกสักครู่ โหวเย่จะกลับมาเร็วๆ นี้"
ข้างหูเป็นเสียงเรียกของสาวใช้น้อย
นางรู้ดีว่าอันซุนโหวจะไม่กลับมาดูหน้านางเป็นครั้งสุดท้าย
เขาเกลียดนาง เกลียดที่วันนั้นนางออกอุบายแต่งงานกับเขา ทำให้เขาไม่ได้แต่งงานกับหญิงในดวงใจ
แต่นางอยากจะพูดจริงๆ ว่าไม่ใช่นางออกอุบาย ตลอดยี่สิบกว่าปีที่นางอธิบายนับครั้งไม่ถ้วนก็ไร้ประโยชน์ ตั้งแต่บนจวนลงล่างไม่มีใครเชื่อนางเลยแม้แต่คนเดียว
ข้างเตียงมีแม่นมชราและสาวใช้เล็กคอยเฝ้า ส่วนลูกเลี้ยงที่จี้เยว่หรูตรากตรำมาครึ่งชีวิตก็ไม่มีใครปรากฏตัวแม้แต่คนเดียว
นางรู้สึกเพียงร่างกายเบาลงเรื่อยๆ ระหว่างที่มืดมัว ก็เห็นเด็กน้อยคนหนึ่งลอยอยู่เหนือศีรษะ ปากพ่นคำหยาบคายออกมา หัวมุมปากนางจึงเผยรอยยิ้มบางๆ
นางไม่ได้ยินเสียง แต่ดูจากสีหน้าก็รู้ว่าเจ้าตัวเล็กด่าหยาบคายมาก
แต่นางกลับไม่รู้สึกว่าเจ้าเด็กคนนี้อารมณ์ไม่ดี
นางคิด หากวันนั้นลูกของนางคลอดออกมา คงน่ารักแบบนี้กระมัง
คิดดังนั้น จี้เยว่หรูก็ค่อยๆ หลับตาลง
ที่นางไม่รู้คือ ทารกที่ลอยอยู่เหนือศีรษะคือเด็กที่แท้งเมื่ออายุสิบเก้านั้นเอง
นางเลือกจี้เยว่หรูเป็นแม่ของตนเองด้วยตัวเองที่ศาลยมโลก ไม่คิดว่ายังไม่ทันได้เกิดก็ถูกคนทำร้าย เจ้าหนูน้อยจะยอมทนกลืนความโกรธนี้ได้อย่างไร
นางไม่ยอมไปเกิดใหม่ กลับติดตามแม่ที่ตนเลือกมา เห็นนางถูกคนในครอบครัวหลอกใช้ตรากตรำเพียงลำพัง นางด่าเสียจนเหนื่อยก็ไร้ประโยชน์
คนกับวิญญาณต่างทาง แม่ที่ตนเลือกมามองไม่เห็นนางเลย
"ฮูหยิน! ฮูหยินสิ้นใจแล้ว!"
วินาทีสุดท้ายแสงสีขาวสว่างจ้าปกคลุมตัวอันอัน วิญญาณใหญ่และเล็กสองดวงโอบกอดกันแน่น แป๊บเดียวก็หายไปในห้อง
............
"ฮูหยินตื่นได้แล้ว ต้องไปคารวะฮูหยินผู้เฒ่าแล้วเจ้าค่ะ"
ข้างหูจี้เยว่หรูดังเสียงที่คุ้นเคย
นางคิด ที่นี่คือศาลยมโลกหรือ นางได้ยินเสียงของจืออี้
จืออี้เป็นสาวใช้ที่ติดตามนางมาจากบ้านเกิด มาอยู่ด้วยกันที่จวนอันซุนโหว ต่อมาถูกน้ำพัดจนเสียชีวิต
ตอนนั้นนางเคยสงสัย ให้คนสอบสวน สุดท้ายผลสรุปคือพลาดพลั้งตกน้ำ เรื่องนี้ก็ต้องยุติลงเพียงเท่านั้น
"ฮูหยิน ตื่นได้แล้วเจ้าค่ะ"
จืออี้รู้สึกเวทนานายหญิงของตนนัก อยากให้นางได้นอนเพิ่มอีกหน่อย แต่นางรู้ดีว่าหากไม่ปลุกฮูหยิน อีกเดี๋ยวไปถึงที่ฮูหยินผู้เฒ่า ฮูหยินจะต้องถูกตำหนิอีก จึงได้แต่อดทนความเวทนาแล้วปลุกฮูหยินขึ้นมา
จี้เยว่หรูบนเตียงค่อยๆ ลืมตาขึ้น เอียงหน้ามองจืออี้ที่อยู่ข้างๆ ตาแดงก่ำในพริบตา
"เจ้ายังสาวเหมือนเดิม แต่ข้าแก่แล้ว"
จืออี้ยิ้มบางๆ
"ฮูหยินพูดเล่นแล้ว ฮูหยินจะแก่ที่ไหน ใบหน้าช่างงดงามกว่าบ่าวเสียอีกสามส่วน"
จืออี้พูดพลางยื่นมือไปประคองจี้เยว่หรูลุกขึ้นนั่ง พอจี้เยว่หรูลุกขึ้นนั่งเห็นมือของตนก็รู้สึกว่าผิดปกติ
นี่ไม่ใช่มือของนางวัยสี่สิบกว่าปี แล้วเมื่อมองเห็นหน้าท้องที่นูนขึ้นมาก็อดเบิกตากว้างไม่ได้
นาง...นางนี่คือ?
จี้เยว่หรูไม่อยากเชื่อ เอามือไปหยิกที่หลังมือตัวเองอย่างแรง
"เซ่อ! เจ็บ"
จืออี้ตกใจ
"ฮูหยิน ท่านทำอะไร!"
เห็นหลังมือที่ถูกหยิกจนแดงจืออี้รู้สึกเวทนามาก ยกมือฮูหยินขึ้นมาปล่อยลมหายใจใส่
แต่ตอนนี้จี้เยว่หรูจะมามัวสนใจรอยแดงที่มือทำไม ลุกจากเตียงไม่ทันใส่รองเท้าก็เดินไปหน้ากระจกสำริด
ในกระจกสำริดสะท้อนหญิงสาวผมดำขลับ เส้นผมสีขาวไม่มีแม้แต่เส้นเดียว
จี้เยว่หรูยกมือสั่นเทาปิดหน้าตนเอง หญิงสาวในกระจกก็ทำท่าทางเดียวกัน
คราวนี้จี้เยว่หรูจึงเชื่อว่าคนในกระจกคือตัวเองในวัยสาว ไม่ใช่ตัวเองที่ถูกตรากตรำในจวนอันซุนโหวกว่ายี่สิบปี
"ฮูหยิน พื้นเย็น ขอท่านสวมรองเท้าก่อนเจ้าค่ะ"
จืออี้ร้อนใจ ก้มลงหยิบรองเท้าตามมา ทรุดตัวลงสวมรองเท้าให้นายหญิงอย่างเร่งรีบ
"จืออี้ ตอนนี้ปีอะไร?"
จืออี้รู้สึกแปลกใจที่ฮูหยินถามเช่นนี้ แต่ก็ยังตอบว่า "ฮูหยิน ตอนนี้ปีเฉิงเตอที่สิบเจ้าค่ะ"
ปีเฉิงเตอที่สิบ นางกลับมายังวัยสิบเก้าที่กำลังตั้งครรภ์ได้จริงหรือ
จี้เยว่หรูน้ำตาไหลพรากในทันใด
ต้องเป็นฟ้าที่เมตตานาง ให้โอกาสนางได้เริ่มต้นใหม่ชดเชยความเสียดายในอดีต ปกป้องเด็กในท้องให้ดี
[แม่ ที่แท้ไม่เกี่ยวกับฟ้าเลย เป็นฉันเอง ฉันใช้บุญกุศลสิบชาติของตัวเอง แลกเปลี่ยนให้แม่กับฉันได้เกิดใหม่อีกครั้ง]
เสียงเด็กน้อยอ่อนนุ่มลอยเข้าหูทำให้จี้เยว่หรูตกใจ รีบมองไปรอบๆ ห้อง แต่ไม่พบสิ่งใด
"จืออี้ เจ้าได้ยินเสียงเด็กไหม?"
จืออี้ส่ายหน้า
"ไม่ได้ยินเจ้าค่ะฮูหยิน ในห้องมีเพียงท่านกับบ่าว"
[แม่ ฉันคือลูกสาวของแม่ ลูกสาวที่ยังไม่คลอดออกมาจากท้องแม่]
จี้เยว่หรูก้มมองหน้าท้องของตน รู้สึกไม่อยากเชื่อนัก ว่าที่จริงคือเจ้าตัวเล็กในท้องพูดได้
[ใช่ ฉันเอง แน่นอนต้องเป็นฉัน แม่ช่างโง่เหลือเกิน
ชาติก่อนฉันตายแล้วไม่ยอมจำนน คอยอยู่ข้างแม่ เห็นแม่ถูกหลอกลวง ถูกคนในครอบครัวใช้เป็นวัวเป็นควาย โกรธแทบตาย
แต่สิ่งที่ฉันพูดแม่ก็ไม่ได้ยิน ตอนแม่ตายฉันใช้บุญกุศลสิบชาติแลกเปลี่ยนกับยมราชให้เราสองคนได้เกิดใหม่ ครั้งนี้แม่ต้องปกป้องฉันให้ดีๆ]
จี้เยว่หรูพยักหน้าอย่างหนักแน่น
"วางใจเถิด ชาตินี้แม่จะปกป้องเจ้าให้ดี"
เจ้าตัวเล็กในท้องกลับไม่วางใจแม่ของตนแม้แต่น้อย คิดว่ามีเรื่องต้องลงมือด้วยตนเอง
[แม่ เตรียมใจไว้ได้เลย เรื่องที่ฉันจะพูดต่อไปแม่คงรับไม่ได้แน่]
เจ้าพูดมาเถิด
ตนเองผ่านชีวิตมาหนึ่งชาติ ความเป็นความตายเห็นมานานแล้ว ยังจะมีอะไรที่รับไม่ได้อีกเล่า
[ที่จริงแม่ ชาติก่อนแม่ถูกออกอุบายให้แต่งงานกับอันซุนโหว คนที่คิดแผนการคือพี่สาวของแม่ จี้ชุนเจียว]
จี้เยว่หรูเริ่มจากตกใจ แล้วก็เผยสีหน้าโล่งอก
ชาติก่อนนางก็เคยสงสัยไม่น้อย ที่จวนจี้สามารถออกอุบายได้อย่างไม่มีช่องโหว่ มีเพียงคนในตระกูลจี้เท่านั้น คนอื่นไม่มีทาง
ต่อให้ตัวเองไม่เป็นที่โปรดปราน ก็เป็นลูกสาวแท้ๆ ของพ่อแม่ พวกเขาคงไม่ทำร้ายนาง เหลือเพียงพี่สาวแท้ๆ อย่างจี้ชุนเจียว
[อันซุนโหวรู้ความจริงหลังจากแต่งงานกับแม่ได้หนึ่งปี ไม่เช่นนั้นเขาคงไม่ยอมเข้าหอกับแม่
แม้แต่ฮูหยินผู้เฒ่าก็รู้ความจริง แต่พวกเขาเอาเรื่องนี้มากดขี่แม่ตลอด]