"หญิงชราฉาง ฮูหยินผู้เฒ่าตีท่านหญิงที่หน้าผากจนสลบไปเมื่อครู่ ท่านหญิงกำลังตั้งครรภ์ หากเกิดเรื่องอะไรขึ้น ข้าจะตอบท่านโหวว่าอย่างไรดี
จำต้องแอบไปเชิญท่านหมอหลิวมา ขออภัยหญิงชราฉางด้วย ครั้งหน้าข้าไม่กล้าทำอีกแล้ว"
"เจ้าพูดอะไร หน้าผากของท่านหญิงเป็นเพราะนางไปชนกับกำแพงเอง จะไปเกี่ยวกับฮูหยินผู้เฒ่าได้อย่างไร!"
จืออี้ตัวสั่นด้วยความกลัว "ใช่...ใช่ท่านหญิงไปชนกับกำแพงเอง ไม่ใช่ฮูหยินผู้เฒ่าตี"
ใครเห็นก็รู้ว่านางเปลี่ยนคำพูดเพราะกลัวหญิงชราฉาง
หญิงชราฉางแทบจะโมโหจนหงายหลัง ไอ้เด็กเวรนี่ ปกติปากจัดนัก พอถึงเวลาเข้าจริงกลับทำเป็นอ่อนแอ
แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาเอาเรื่องนาง หญิงชราฉางจึงยิ้มให้ท่านหมอหลิว
"ท่านหมอหลิว โปรดรอที่หน้าประตูสักครู่ ให้พวกข้าจัดการเรื่องภายในห้องก่อน"
ท่านหมอหลิวไม่พูดอะไรเพิ่ม เดินไปรอที่ลานบ้าน
หญิงชราฉางพาแม่บ้านหลายคนเดินไปที่เตียง
"เร็ว เข้าไปพยุงท่านหญิงขึ้น แล้วเปลี่ยนที่นอนใหม่ให้หมด"
จี้เยว่หรูถูกแม่บ้านสองคนพยุงตัวอย่างหยาบกระด้าง จืออี้เห็นดังนั้นก็รีบเข้าไปช่วยท่านหญิงของตน
"ท่านหญิง ข้าพาท่านไปเปลี่ยนเสื้อผ้าที่หลังฉากกั้นก่อนนะเจ้าคะ"
จืออี้รู้สึกเจ็บปวดใจ เพียงแค่นางไม่อยู่ชั่วครู่เดียว ท่านหญิงก็ถูกปฏิบัติเช่นนี้
เหล่าแม่บ้านตอนนี้ไม่สนใจจี้เยว่หรู รีบรื้อที่นอนทั้งหมดออกแล้วเปลี่ยนเป็นของใหม่สะอาด
จากนั้นก็ใช้ผ้าห่มสกปรกเช็ดคราบน้ำบนพื้น แต่คราบน้ำยังไม่หายไปในเร็ววัน
หลังฉากกั้น จืออี้เปลี่ยนเสื้อผ้าให้เจ้านายของนาง ผมยังไม่แห้งสนิทก็จำต้องปล่อยไป
จืออี้พยุงคนออกมานอนบนเตียง หญิงชราฉางเดินเข้าไปหย่อนม่านลง
นายบ่าวทั้งสองไม่ได้พูดอะไร เรื่องที่ควรให้ท่านหมอหลิวเห็นและได้ยินก็ได้เห็นได้ยินไปแล้ว ตอนนี้จะปกปิดก็ไร้ประโยชน์
กว่าท่านหมอหลิวจะถูกเชิญเข้ามานั่งบนเก้าอี้เตี้ยข้างเตียงก็เกือบหนึ่งเค่อแล้ว
ม่านถูกหย่อนลง มีมือหนึ่งยื่นออกมาจากด้านใน
ยิ่งท่านหมอหลิวจับชีพจรก็ยิ่งขมวดคิ้วแน่น
นี่ไม่ใช่ชีพจรที่หญิงสูงศักดิ์ผู้สุขสบายควรมีเลย เหมือนกับหญิงที่ทำงานหนักในชนบทไม่มีผิด
"ท่านหมอหลิว ท่านหญิงของข้าไม่เป็นอะไรใช่หรือไม่?"
หญิงชราฉางไม่กล้าไปไหนไกล กลัวว่าจะมีเรื่องที่ตนไม่รู้เกิดขึ้นระหว่างทาง
"ตอนนี้ท่านหญิงเสียเลือดเสียพลังทั้งสองทาง อีกทั้งกำลังตั้งครรภ์ หากไม่บำรุงให้ดีตอนคลอดอาจลำบากได้
ข้าจะเขียนตำรับอาหารบำรุงให้ท่านหญิงกินตามนี้ ที่สำคัญห้ามทำงานหนัก ต้องดูแลครรภ์ให้ดี อาหารการกินก็ต้องดีขึ้นด้วย"
จืออี้พูดอย่างจนใจ "ท่านหมอหลิว พอจะเปลี่ยนตำรับอาหารเป็นยาเม็ดที่ไม่ทำร้ายร่างกายได้หรือไม่ เหตุว่า..."
จืออี้พูดไม่ทันจบ แต่ท่านหมอหลิวก็พอเดาได้
ในสถานการณ์ของนายบ่าวทั้งสองในจวนนี้ ต่อให้เขียนตำรับยาให้ ครัวใหญ่ก็คงไม่ทำให้
ท่านหมอหลิวถอนหายใจอย่างเงียบ ๆ ในใจ
"ข้ามียาบำรุงเลือดบำรุงพลังชื่อว่ายาเม็ดพลังเลือดอยู่หนึ่งขวด ให้ท่านหญิงกินวันละหนึ่งเม็ด แต่ราคาจะแพงหน่อย ขวดละหนึ่งร้อยตำลึง"
"ไม่เป็นไร อีกเดี๋ยวเจ้าตามหญิงชราฉางไปเบิกเงินที่ห้องบัญชีก็แล้วกัน"
"ข้ายังมียาสมานแผลอีกหนึ่งขวด เดี๋ยวทายาที่แผลให้ท่านหญิง"
หญิงชราฉางที่ยืนรออยู่ข้าง ๆ แทบจะโมโหจมูกเบี้ยว ดูฐานะของเจ้านายตัวเองในจวนโหวสิ ยาบำรุงพลังราคาหนึ่งร้อยตำลึงต่อขวด จะเป็นยาที่นางกินได้หรือ
"ไม่ต้องหรอกท่านหมอหลิว ท่านเขียนตำรับอาหารมาเถอะ พวกข้าจะดูแลท่านหญิงเป็นอย่างดีเอง"
จืออี้ดึงจุกขวดออก รีบเทยาเม็ดหนึ่งเม็ดออกมา แล้วดึงม่านออกป้อนให้ท่านหญิงของตนทันที
"ท่านหญิงรีบกินเถอะเจ้าคะ"
อันอันในท้องดีใจจนตบมือ สาวใช้น้อยคนนี้ถูกใจนางยิ่งนัก
ท่านหมอหลิวหันไปพูดกับหญิงชราฉางอย่างเย็นชา "เมื่อเปิดขวดแล้วไม่รับคืน"
สุดท้ายหญิงชราฉางทำอย่างไรไม่ได้ จำต้องกัดฟันพาท่านหมอหลิวไปเบิกเงินที่ห้องบัญชี
จืออี้ไม่กังวลว่าหญิงชราฉางจะไม่ยอมจ่ายเงินท่านหมอหลิว เว้นแต่ชื่อเสียงของจวนอันซุนโหวจะยังไม่แย่พอ
เมื่อคนไปแล้ว จืออี้กอดท้องหัวเราะอย่างมีความสุข
"ฮ่า ๆ ๆ ไม่คิดว่าหญิงชราฉางจะมีวันนี้"
[แม่เจ้าขา ข้าเกือบลืมเรื่องสำคัญ
ถุงหอมที่แขวนอยู่บนม่านเตียงของท่าน รีบให้จืออี้แกะออกไปจัดการ ไปหาแบบเดียวกันมาแขวนแทน]
"อันอัน ในถุงหอมมีอะไรหรือ?"
นางจำได้ ถุงหอมใบนี้เป็นวันที่นางตั้งครรภ์ได้ไม่นานอันซุนโหวนำมาให้นาง บอกให้จืออี้แขวนไว้ที่ม่านเตียง บอกว่ามีสรรพคุณช่วยให้หลับสบาย
แต่ตอนนี้ฟังน้ำเสียงของอันอันแล้ว ถุงหอมใบนี้คงไม่ได้มีสรรพคุณแค่ช่วยให้หลับสบายแน่
อันอันตั้งใจจะเล่าให้แม่ฟังทีละนิด ตั้งแต่เช้าถึงตอนนี้ก็ผ่านมานานแล้ว เล่าทีละนิดก็น่าจะไม่เป็นไร
[ที่จริงแม่ อันซุนโหวไม่เคยคิดจะให้ท่านคลอดข้าออกมาเลย การที่ท่านตั้งครรภ์เป็นเพียงเรื่องบังเอิญสำหรับเขา
เขากลัวว่าท่านจะมีลูกของตัวเองแล้วจะไม่สนใจหลินเทียนฉือกับหลินว่านว่าน ท่านสูดดมถุงหอมนาน ๆ เข้าก็จะแท้งลูกเอง
ปริมาณยาในนั้นน้อยมาก ต่อให้ท่านเกิดเรื่องขึ้น หมอก็ตรวจไม่พบ]
สีหน้าจี้เยว่หรูชะงักไปครู่หนึ่ง
ที่แท้ ต่อให้ไม่มีเรื่องหลินว่านว่านผลักนาง ลูกในท้องชาติก่อนนางก็คลอดออกมาไม่ได้อยู่ดี
[แม่ไม่ต้องกลัว ชาตินี้มีข้าช่วย ข้าจะทำให้ตัวเองคลอดออกมาอย่างปลอดภัยแน่นอน ท่านไม่ต้องกังวล ต่อไปนี้ข้าคือที่พึ่งพิงที่ใหญ่ที่สุดของท่าน]
ความอบอุ่นไหลผ่านในใจจี้เยว่หรู ทำให้หัวใจที่เย็นเยือกของนางกลับมามีความอบอุ่นอีกครั้ง
ตอนที่นางเกิดได้ไม่นาน พี่สาวมักป่วยบ่อย ครอบครัวเชิญหมอมากี่คนก็ไม่หาย
ต่อมาหานักพรตมาตรวจดูที่บ้าน บอกว่านางกับพี่สาวดวงชงกัน ต้องแยกกันเลี้ยง
หลังจากนั้นนางก็ถูกส่งไปอยู่บ้านตระกูลฝ่ายมารดาที่เจียงหนาน ยายเลี้ยงดูนางเป็นอย่างดีมาโดยตลอด
แต่พออายุสิบสองปี ยายก็ป่วยเสียชีวิต นางก็ถูกส่งกลับเมืองหลวง
นางไม่ได้เติบโตอยู่กับพ่อแม่ตั้งแต่เด็ก จึงมักปลอบใจตัวเองว่าที่พ่อแม่รักพี่สาวมากกว่านั้นเป็นเรื่องปกติ
แต่บางครั้งนางก็รู้สึกเสียใจและน้อยใจ อยากเป็นเหมือนพี่สาวที่ได้รับความรักจากพ่อแม่
จนกระทั่งนางออกเรือน ความรักของพ่อแม่ก็ไม่เคยตกถึงนางแม้แต่น้อย ในจวนจี้ นางเป็นเหมือนสิ่งที่มองไม่เห็น
ต่อมาแต่งเข้ามาในจวนอันซุนโหวด้วยชื่อเสียงที่ย่ำแย่ ชีวิตของนางก็ไม่ได้ดีไปกว่าในบ้านเกิดมากนัก
นอกจากยายแล้ว ยังไม่เคยมีใครบอกนางว่าไม่ต้องกลัว
"ดี ต่อไปนี้ข้ามีเพียงอันอัน"
"จืออี้ เอาถุงหอมนี้ออกไปจัดการ อย่าให้ใครเห็น หาที่ลับ ๆ เผาทิ้ง แล้วหาถุงหอมแบบเดียวกันมาแขวนแทน"
จืออี้ไม่ถามอะไร ท่านหญิงว่าอย่างไรนางก็ทำอย่างนั้น
ถุงหอมเป็นงานฝีมือจากห้องเย็บปักในจวน รูปแบบก็เป็นแบบที่เห็นกันทั่วไป การหาถุงหอมแบบเดียวกันไม่ใช่เรื่องยาก
ไม่นาน จืออี้ก็ถือถุงหอมอีกใบเข้ามาแขวนไว้ที่ม่านเตียง
"ท่านหญิงพักผ่อนก่อนเถอะเจ้าคะ วันนี้เหนื่อยมาทั้งวันแล้ว ท่านคงเพลียมาก"
จริงด้วย เหนื่อยมาทั้งวัน จี้เยว่หรูรู้สึกว่าร่างกายหนักอึ้ง ท้องรู้สึกตึง ๆ หน่วง ๆ
"ข้าขอนอนก่อน"
"วางใจได้ท่านหญิง ข้าจะเฝ้าอยู่หน้าประตู ใครก็อย่าหวังมารบกวนท่านพักผ่อน"
อีกด้านหนึ่ง หญิงชราฉางพาท่านหมอหลิวไปเบิกเงินที่ห้องบัญชีหนึ่งร้อยยี่สิบห้าตำลึง และให้เพิ่มอีกยี่สิบตำลึง
"ท่านหมอหลิว เรื่องวันนี้โปรดอย่าแพร่งพรายให้ใครรู้"