เมื่อมองดูข้าวของที่คนใช้ขนออกมา ทุกชิ้นล้วนคุ้นตานางเป็นอย่างยิ่ง
ในเดือนแรกที่แต่งเข้าจวนอันซุนโหว ข้าวของเหล่านี้ยังเป็นของนางอยู่
ก่อนออกเรือนนางไม่รู้ด้วยซ้ำว่าสินเดิมของตนมีอะไรบ้าง ล้วนเป็นพวกน้าชายส่งมาจากเจียงหนานให้
ครานั้นนางพาจืออี้กับชิวอี๋เก็บสินเดิมอย่างดี แม้แต่ต่างหูคู่หนึ่งที่เป็นของติดตัวนางก็ยังจำได้อย่างแม่นยำ
แต่บัดนี้กลับเห็นสินเดิมของตนถูกยกออกมาจากห้องของฮูหยินผู้เฒ่า เมื่อเทียบกับตอนนั้นก็เปลี่ยนไปจนแทบไม่เหลือเค้าเดิม
กำลังทอดถอนใจอยู่นั้น เสียงเรียกของจืออี้ก็ขัดขึ้น
เดินเข้าไปก็เห็นจืออี้ก้มตัวมุดอยู่ใต้เตียงขยับไปมาอยู่
“เจ้าพบสิ่งใดหรือ”
“ฮูหยิน ใต้เตียงมีช่องลับอยู่ ขอเวลาอีกครู่ ข้าขอเปิดดูก่อนว่าข้างในมีอะไรซ่อนอยู่”
เพิ่งพูดจบก็ไอหลายครั้ง เห็นได้ชัดว่าถูกฝุ่นใต้เตียงตลบใส่
“หรือเจ้าออกมาแล้วให้คนอื่นทำแทนก็ได้”
“ข้าทำได้เอง ไม่ต้องเปลี่ยนคนเจ้าค่ะ”
ผ่านไปเนิ่นนาน จืออี้จึงลากกล่องไม้จันทน์แดงออกมาจากใต้เตียงอย่างยากเย็น
กล่องไม้ใบนั้นไม่ใหญ่เท่าใดนัก บนฝามีแม่กุญแจล็อกอยู่ รูปทรงของแม่กุญแจนั่นต่างจากแม่กุญแจทั่วไปเล็กน้อย ดูซับซ้อนกว่ามาก
“ไป เรียกสาวใช้ที่รับใช้ใกล้ชิดฮูหยินผู้เฒ่าเข้ามา”
สาวใช้นางหนึ่งเดินออกไป ไม่นานก็พาคนเข้ามา
“ฮูหยินเจ้าค่ะ”
“ข้าถามเจ้า ฮูหยินผู้เฒ่ามีสิ่งใดติดตัวตลอดเวลาที่ดูเหมือนลูกกุญแจหรือไม่
เช่นแม่กุญแจดอกนี้”
จี้เยว่หรูชี้ไปที่กล่องไม้จันทน์ที่วางอยู่บนพื้น
“เรียนฮูหยิน ฮูหยินผู้เฒ่าไม่มีลูกกุญแจติดตัวเจ้าค่ะ เพียงแต่ปิ่นทองคำที่ปักอยู่บนผมต้องสวมไว้ทุกวัน”