พอเอียงหูแนบชิดชายหน้าต่าง ก็ได้ยินเสียงครางของสตรีและเสียงหายใจหอบหนักของบุรุษดังออกมาจากภายใน
“ท่านหลิว ข้ารับไม่ไหวแล้ว รีบมามอบให้ข้าเถิด”
“ท่านหญิง ช่างยั่วยวนเสียจริง”
ตามด้วยเสียงหายใจหอบที่เร่งเร็วขึ้นกว่าเดิม เฉินเจินโกรธจนหน้าซีด
เดินไปที่ประตู แล้วถีบมันพังเข้าไปหนึ่งที
“ชายชู้หญิงแพศยา จงเอาชีวิตของพวกเจ้ามา!”
เสียงถีบประตูดังสนั่นทำให้สองคนบนเตียงตกใจไม่น้อย สาวใช้และแม่บ้านที่นอนในห้องข้างก็ตื่นขึ้นมาด้วย
พอเฉินเจินมาถึงหน้าเตียงแล้วดึงม่านออก ก็เห็นใบหน้าที่เต็มไปด้วยความตื่นตระหนกสองใบบนเตียง
ใบหน้าหนึ่งเป็นของภรรยาตนเอง อีกใบหนึ่งเป็นของฮวนเอ๋อร์ สาวใช้คนสนิทข้างกายของนาง
“นายท่าน ท่านมาได้อย่างไร”
บนใบหน้าของท่านหญิงเฉินยังมีรอยแดงแห่งอารมณ์ค้างอยู่ ฮวนเอ๋อร์ที่อยู่ข้างๆ ก็มีสภาพเช่นเดียวกัน เฉินเจินจะไม่เข้าใจได้อย่างไร
ยื่นมือไปดึง ผ้าคาดอกของฮวนเอ๋อร์ก็ถูกเขาดึงออก ร่างของบุรุษก็ปรากฏต่อหน้าเฉินเจิน
ทั้งสองคนไม่คิดว่าเฉินเจินจะจัดการพวกเขากะทันหัน อีกทั้งหลังจากต่อสู้กันมาครึ่งค่อนวันจนมืออ่อนแรง จึงไม่มีทางป้องกันได้
“นายท่าน ฟังข้าก่อน”
เฉินเจินตบท่านหญิงเฉินกระเด็นจากเตียงลงไปกองกับพื้น แล้วก้าวเข้าไปชกต่อยหลิวที่อยู่บนเตียงอย่างบ้าคลั่ง
กลัวว่าเฉินเจินจะทุบตีหลิวตายจริงๆ ท่านหญิงเฉินจึงลุกขึ้นจากพื้น ไม่สนใจความเจ็บปวดที่ชาไปหมดครึ่งหน้า รีบเข้าไปห้าม
“นายท่านโปรดสงบอารมณ์ก่อน เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเขา ท่านจงยกโทษให้เขาเถิด”