แน่นอนว่าในเรื่องนี้ ต้องยกความดีความชอบให้กับการช่วยผลักดันของจวนหยู่ด้วย
ผู้คนที่ได้ยินข่าวลือต่างทุบขาละห้อยว่าเสียดายนัก เสียดายที่ตอนนั้นตนเองไม่ได้อยู่ที่นั่น
ภาพอันงดงามและเร่าร้อนเช่นนี้ หาชมได้ยากในรอบร้อยปี น่าเสียดายจริง ๆ
นางวังผู้ดูแลครัวซึ่งรับผิดชอบการจัดซื้อรู้สึกว่าตนเองจะบ้าไปเสียแล้ว เพราะความซื่อสัตย์และเชื่อฟังทำให้นางถูกฮูหยินให้ทำงานต่อไป
แต่ลองฟังสิ่งที่บางได้ยินในตอนนี้สิ คุณหนูใหญ่กับบัณฑิตคนหนึ่งนามสกุลหยาง ไปลักลอบมีความสัมพันธ์กันในโรงน้ำชาลมวสันต์ ถูกจับได้คาหนังคาเขา ชาวบ้านจำนวนไม่น้อยต่างได้เห็นสภาพร่างกายอันเปลือยเปล่าของคุณหนูใหญ่
นางวังรู้สึกหวาดกลัวจนใจสั่น เดินอยู่ที่ตลาดผักก็ยังเกรงว่าจะมีคนจำได้ว่าตนเองเป็นบ่าวของจวนอันซุนโหว เดินก้มหน้ากับบ่าวอีกสองคนที่เข็นรถเข็นตลอดทาง จนอยากจะเอาหัวซุกเข้าไปในเป้ากางเกงให้รู้แล้วรู้รอด
แค่ระหว่างทางกลับ เรื่องราวเกี่ยวกับคุณหนูใหญ่ก็ได้ยินมาไม่ต่ำกว่าสิบเวอร์ชัน สามคนฟังจนชา
พอกลับถึงครัวใหญ่ นางวังครุ่นคิดแล้วคิดอีก เรื่องนี้จะปิดไว้ไม่ได้ หากปิดไว้ ภายหลังโหวเย่คิดบัญชีก็ต้องรู้ว่านางออกไปข้างนอกในวันนั้น ต้องมาหาเรื่องนางแน่
คิดได้ว่า ยืดคอออกไปก็ถูกมีด หดคอก็ถูกมีด นางวังกัดฟันไปหาจ้าวผู้ดูแล
"จ้าวผู้ดูแล ไม่ดีแล้วขอรับ"
ตอนเช้าโดนหางตาดูมาทั้งวัน เพิ่งจะกินข้าวเที่ยงเสร็จได้พักผ่อนนอนกลางวัน ยังไม่ทันจะหลับก็ถูกนางวังตามมาหา ปากก็ร้องว่าไม่ดี จ้าวผู้ดูแลจะให้อารมณ์ดีได้อย่างไรกัน