"ได้ยินหรือยัง ว่าการตายของอดีตโหวอันซุนโหวในปีนั้นไม่ใช่ฝีมืออนุภรรยา แต่เป็นฝีมือของฮูหยินผู้เฒ่าอันซุนโหว"
"จะไม่ให้ได้ยินได้อย่างไร ตามถนนเล่าลือกันทั่วแล้ว
ที่จริงตอนนั้นเรื่องมันเกิดขึ้น ข้าก็รู้สึกแปลก ๆ อนุภรรยานางจะโง่ถึงเพียงนั้นหรือ
เจ้าว่านางควรวางยาพิษฮูหยินผู้เฒ่าอันซุนโหวถึงจะถูกต้อง แต่กลับไปวางยาพิษอันซุนโหว จะพูดยังไงก็ไม่เข้าท่าไม่ใช่หรือ"
"นั่นสิ แต่ก่อนก็รู้สึกแปลก ๆ พอมีข่าวลือตอนนี้กลับไม่รู้สึกแปลกแล้ว
ที่แท้ฮูหยินผู้เฒ่าคิดจะทำร้ายอนุภรรยาที่โปรดปราน แต่ว่าคุณโหวผู้เฒ่าไปกินขนมที่มีพิษเสียก่อน จึงทำให้คุณโหวผู้เฒ่าตายโดยไม่ได้ตั้งใจ"
"อย่าพูดเลย ฮูหยินผู้เฒ่าอันซุนโหวต่างหากที่เป็นผู้ชนะตัวจริง
คุณโหวผู้เฒ่าตายก็ได้ปกครองเรือนเอง เรื่องวางยาพิษก็โยนให้อนุภรรยาเสีย นับว่าได้สองเด้ง"
ฟังเสียงวิพากษ์วิจารณ์รอบข้าง จี้เยว่หรูรู้สึกอารมณ์ดีนัก ไม่คิดว่าจวนหยู่จะลงมือเร็วเพียงนี้
เวลาผ่านไปกว่าสิบปี หลักฐานไม่มีแล้ว แต่ข่าวลือนี้ทำให้ชื่อเสียงของฮูหยินผู้เฒ่าในเมืองหลวงด่างพร้อยไปบ้าง ก็นับว่าได้ประโยชน์บ้าง
"เฮ้ พวกเจ้าได้ยินอีกเรื่องหรือไม่ เมื่อคืนคุณหญิงโหวอันซุนโหวไม่อยู่เรือนทั้งคืน ตอนนี้เล่าลือกันไปทั่วเมืองแล้ว
เจ้าว่าจวนอันซุนโหวตอนนี้เป็นอะไรกันแน่ ในเมืองไม่กี่วันนี้ล้วนมีข่าวเกี่ยวกับพวกเขา หรือว่าไปทำให้ผู้ใดโกรธเข้าแล้ว"