ขับรถออกมาได้ระยะหนึ่ง หานอิ๋งก็จอดรถ แล้วเก็บเกี๊ยวตัวเล็กกับข้าวปั้นข้าวเหนียวในท้ายรถเข้าไปในมิติส่วนตัว
เหลือไว้เพียงกล่องโฟมเก็บความร้อนเปล่า ๆ สามใบ
เก็บเกี๊ยวตัวเล็กเสร็จ หานอิ๋งก็ขับรถไปยังจุดหมายถัดไป
อยู่ไม่ไกลจากร้านเกี๊ยวเท่าไร ห่างกันแค่ห้าร้อยกว่าเมตร
ร้านนี้ขายแป้งทอดใส่ไข่กับผัก ผัดบะหมี่เย็น ปาท่องโก๋ทอด และขนมบัวลอยทอด
เธอสั่งปริมาณสำหรับหนึ่งเดือนเหมือนกัน วันละ 50 ชุด
หนึ่งชุดมีแป้งทอดใส่ไข่แผ่นหนาหนึ่งชิ้น บะหมี่เย็นผัดเพิ่มเป็นสองเท่า พร้อมบัวลอยทอดไส้ทะลัก 100 ลูก และปาท่องโก๋ 100 แท่ง
ในร้านยังมีน้ำเต้าหู้ แก้วละ 3 หยวน
แต่หานอิ๋งไม่ได้สั่ง ของอย่างน้ำเต้าหู้ทำเองง่ายมาก
แค่หาสัดส่วนวัตถุดิบในอินเทอร์เน็ตแล้วทำเองก็ได้ ไม่จำเป็นต้องเสียเงินซื้อที่นี่ให้เปลือง
หลังเก็บแป้งทอดใส่ไข่กับบะหมี่เย็นผัดแล้ว หานอิ๋งก็แวะร้านซาลาเปา เก็บซาลาเปาไส้หมูชิ้นใหญ่ 100 ลูก ซาลาเปาไส้หน่อไม้ 100 ลูก และขนมจีบ 100 ลูก
ร้านซาลาเปาแห่งนี้มีชื่อเสียงมากในละแวกนี้
ยอดขายแต่ละวันไม่ใช่น้อย ๆ
แม้จะอยู่ห่างจากมหาวิทยาลัยเผิงเฉิงพอสมควร แต่เช้า ๆ ก็มีนักศึกษาหลายคนที่ตื่นทันวิ่งมาซื้อซาลาเปาของร้านนี้เป็นอาหารเช้า โดยไม่สนใจว่าร้านจะอยู่ไกล
หานอิ๋งพูดเกลี้ยกล่อมอยู่นานกว่าพี่เจ้าของร้านจะยอมทำซาลาเปาไส้สามชนิดให้เธอวันละ 300 ลูก
จะไส้หวานหรือไส้เค็มก็ได้ทั้งนั้น