เจียงกุ้ยฮวาถูมือไปมา สายตาจ้องหมูป่าหลายตัวนั้นไม่วาง
ท่าทางเหมือนอยากพุ่งเข้าไปกัดสักคำเดี๋ยวนั้น!
“รีบหน่อยสิ วันนี้อากาศหนาว เนื้อแข็งเป็นน้ำแข็งแล้วจะจัดการลำบาก! อ้อ เก็บตัวที่ใหญ่ที่สุดไว้ให้ฉันด้วย บ้านฉันคนเยอะ ต้องได้แบ่งก่อน!”
“บ้านเธอคนเยอะ? วันนี้ผัวเธอไม่ได้ขึ้นเขานี่!”
“นั่นสิ! ไม่ได้ออกแรงสักนิด จะมาแบ่งกับพวกเราทำไม?!”
มีคนโต้แย้งเจียงกุ้ยฮวา
เมื่อครู่ยังเรียกกันพี่เรียกกันน้อง แต่พออยู่ต่อหน้าผลประโยชน์ก้อนโต ใครจะสนว่าเธอเป็นใคร!
เจียงกุ้ยฮวาถลึงตา ก่อนพูดเสียงดุดัน
“ไม่ได้ขึ้นเขาแล้วจะทำไม?! เหยื่อพวกนี้เป็นของส่วนรวม ใครเห็นก็มีสิทธิ์แบ่ง! ผัวฉันเป็นคนจดคะแนนแรงงานนะ ถ้าทำให้ฉันไม่พอใจ ไว้ค่อยไปเจอกันเรื่องคะแนนแรงงาน!”
พอเธอตะโกนแบบนี้ ทุกคนก็ถึงกับพูดไม่ออก
เห็นเจียงกุ้ยฮวาถกแขนเสื้อขึ้น กำลังจะเดินเข้าไปหาหมูป่าตัวที่ใหญ่ที่สุด
จังหวะนั้นเอง จ้าวฉินก็พุ่งออกมาขวางเจียงกุ้ยฮวาไว้
“พี่สะใภ้เจียง รอก่อน! นี่เป็นตัวที่พี่หยวนล่ามา พวกคุณแตะไม่ได้!”
รอยยิ้มของเจียงกุ้ยฮวาแข็งค้าง นี่มันตัวประหลาดที่ไหน โผล่มาหาที่ตายอีกแล้ว!
“หมูป่าพวกนี้เป็นของส่วนรวม คนทั้งหมู่บ้านช่วยกันล่ามา! จะบอกว่าเป็นของเฉินหยวนได้ยังไง?! ข้างหลังมีคนตั้งเยอะแยะ หรือพวกเขาขึ้นเขามาเดินเล่นกันหรือไง?”
พอคำพูดนี้หลุดออกมา สีหน้าของสมาชิกทีมล่าสัตว์ที่อยู่ด้านหลังก็พลันบึ้งตึง
บางคนถึงกับด่าเจียงกุ้ยฮวาในใจ
ช่างพูดไม่ดูตาม้าตาเรือเสียจริง!
จ้าวฉินถูกเจียงกุ้ยฮวาด่ากราดใส่ แต่ก็ยังเชิดหน้าตอบโต้ “ผมพูดความจริง! ถ้าไม่ใช่พี่หยวน วันนี้พวกเราคงไม่ได้เหยื่อเยอะขนาดนี้!”
เจียงกุ้ยฮวากับพวกผู้หญิงที่อยู่ด้านหลังสบตากัน ก่อนจะหัวเราะลั่นขึ้นมาทันที