"ไปให้พ้น! เฮี้ยจริง ๆ นายจะทำอะไรน่ะ!"
……
เตียงไม้เก่า ๆ นั้นสั่นครืดคราดอยู่เป็นชั่วโมงกว่า ก่อนที่ทุกอย่างจะกลับมาสงบอีกครั้ง
เฉินยฺเหวียนหอบหายใจ จนกระทั่งเห็นสาวน้อยสาวเมียที่สวยตรงหน้าอย่างไม่มีอะไรปกปิด เขาถึงได้สติว่ามีอะไรผิดปกติ
ไม่ใช่กำลังปฏิบัติภารกิจอยู่เหรอ? ทำไมดันมาอยู่บนเตียงกับสาวเมียได้?!
เขามองไปที่ปฏิทินเก่า ๆ ที่แขวนอยู่หน้าเตียง บนนั้นเขียนชัด ๆ ว่า 5 พฤศจิกายน 1971
นี่…คืนชีพกันเหรอ?!
ตอนปฏิบัติภารกิจ เฉินยฺเหวียนจำได้คลุมเครือว่ากระสุนหลงทางหนึ่งพุ่งมาที่เท้าของเขา พอลืมตาขึ้นมาอีกครั้งก็กลายเป็นแบบนี้เสียแล้ว
ขณะที่เฉินยฺเหวียนกำลังเหม่งลอย มือเล็ก ๆ ที่ร้อนผ่าวคู่หนึ่งก็ผลักเขาออกไปอย่างแรง
ความทรงจำที่ไม่ใช่ของเขาก็ผุดขึ้นในหัวทันที
สาวเมียคนนี้ชื่อเซี่ยฉุ่ยเหมย์ เป็นสะใภ้ของตระกูลหลิวในหมู่บ้านเค่าซานถุน
เมื่อครึ่งปีก่อน ในวันมงคลสมรสของเซี่ยฉุ่ยเหมย์ กำลังจะเข้าห้องหอ หิมะหนักก็กดคานหลังคาจนพัง ทุกคนในงานเสียชีวิตในคืนนั้น เหลือไว้เพียงเธอกับหลิวอวิ๋น พี่สาวของเจ้าบ่าว
ประธานสหพันธ์สตรีหมู่บ้านรู้เรื่องนี้เข้า จึงจัดการส่งเฉินยฺเหวียนมาช่วยเหลือดูแล
เฉินยฺเหวียนเป็นคนนอก ไม่มีบ้านไม่มีทะเบียนในเค่าซานถุน ไม่มีสถานะอะไรในหมู่บ้าน อีกทั้งหน้าตาก็ดูหนา ๆ หยาบ ๆ เหมาะกับงานเหนื่อยที่ไม่มีใครเอาเป็นเยี่ยงอย่างที่สุด!
เฉินยฺเหวียนเปลือยกาย หยดเหงื่อเม็ดใหญ่ไหลลงตามสันหลัง ผิวสัมฤทธิ์กลางแสงไฟดูทรงพลังน่าเกรงขาม
ส่วนสูงหนึ่งเมตร 85 ในยุคนี้ถือว่าหาได้ยาก
ไหล่กว้างเอวคอด แบบนี้แม้ในผับของยุคหลังก็ยังเป็นที่ต้องการจ้า
"นาย…นายเฮี้ยจริง!"
"นายเป็นผู้เป็นใคร ฉันเป็นผู้เป็นใคร! กล้าทำกับฉันแบบนี้นะ!"
เซี่ยฉุ่ยเหมย์ห่มผ้าห่มผืนผ้าใบสีน้ำเงินไว้แน่น โผล่มาเพียงปลายเท้าน้อย ๆ ที่ขาวสะอาด ปากด่าเอ๊ะเอี้ยไม่ยั้ง
เธอเรียนครูอนุบาลมาสองสามปี แต่พอครอบครัวเลี้ยงไม่ไหว ก็ถูกจัดให้แต่งเข้ามาที่ตระกูลหลิวในเค่าซานถุน
พูดว่าแต่ง ที่จริงก็คือขายเข้ามาที่ตระกูลหลิวต่างหาก
หน้าตาดีไม่แพ้ใคร สะอาดน่ารัก ระดับดาวประจำโรงเรียนเชียวนะ
เสียหายที่บางส่วนมันเล็กไปหน่อย จับแล้วไม่เต็มมือ
พูดตามตรง เฉินยฺเหวียนในตอนแรกยังรู้สึกขอโทษอยู่ในใจ
สูงเกือบหนึ่งเมตร 85 แบบนี้ รูปร่างขนาดไหนไม่ต้องคิดก็รู้
ใจร้ายกว่านี้หน่อยต้องลมฟุดไปตาย!
"ยังจะมัวโม่หน้าอยู่ไหม ไม่รีบออกไปเดี๋ยวนี้เลย!" "ก็ฉันกลัวว่าถ้านายยังต้องการฉันอีกจะ…" "ไปให้พ้นน่ะ!"
แก้มน้อย ๆ ของเซี่ยฉุ่ยเหมย์แดงกว่าเดิม หยิบหมอนข้าง ๆ โยนใส่มา
ไม่โยนยังดี พอโยนผ้าห่มที่อกก็เลื่อนลง เผยผิวขาวโพลนเป็นวงกว้าง
เห็นเซี่ยฉุ่ยเหมย์เกือบจะร้องไห้ เฉินยฺเหวียนก็เลิกแกล้งเสียที
สวมเสื้อผ้าเตรียมเดินออกไป
ดอกไม้ตูมก็บานเป็นดอกแล้ว ถือเป็นผู้หญิงของเขาก็ได้
ดลแร้นมานานขนาดนี้ อย่างน้อยก็ควรหาของดี ๆ มาเลี้ยงร่างให้บ้าง
พอเห็นเฉินยฺเหวียนออกไป เซี่ยฉุ่ยเหมย์ถึงได้สั่นเครือตั้งตัวขึ้น
ความลับในครอบครัวไม่ควรปล่อยให้รั่วไหล เรื่องที่ตระกูลหลิวมีปัญหาเพิ่งจะผ่านมาได้ไม่นาน ถ้าโดนคนอื่นจับได้ว่าทำอะไรแบบนี้กับคนที่มาช่วยดูแลบ้าน แล้วหน้าของเธอจะเอาไปไว้ที่ไหน?!
ไม่ได้!
เรื่องนี้ห้ามรั่วไหลออกไปเด็ดขาด!
ลุกไปต้มน้ำ เก็บกวาดของ เปิดหน้าต่างระบายอากาศ
ในห้องมีกลิ่นคาวจี๊ดจ๊าด คนที่ตาเถาไหม้อยู่สักหน่อยสูดเข้าไปก็รู้ทันทีว่าคืออะไร
เซี่ยฉุ่ยเหมย์นั่งยอง ๆ อยู่ข้างเตา ซักผ้าปูเตียงไปเรื่อย ๆ ซักจนปลายนิ้วแดงทั้งคู่ ราวกับว่าการกระทำนี้จะซักสิ่งนั้นออกจากผืนผ้าและออกจากร่างของตัวเองไปพร้อมกันได้
เธอเกลียดเฮี้ยบ้านั่นจริง ๆ!
เกลียดที่มันไม่รู้จักพอ!
เกลียดที่มันได้ทีขยาย!
และยิ่งเกลียดตัวเองที่บางช่วงเวลาหนึ่งกลับไม่ได้ขัดขืนเท่าไร!
เธอสะบัดหัวแรง ๆ ไล่ความคิดนั้นออกไป แล้วเปลี่ยนเป็นสีหน้าเย็นชาเยียบร้าน
เรื่องนี้เธอก็ได้แต่กลืนฟันแตกลงคอไป จากนี้ไป ห้ามให้มันแตะต้องตัวเองอีกแม้แต่นิดเดียว! เด็ดขาด!
เฉินยฺเหวียนไม่มีเวลาไปสนใจความคิดแบบแซวของเซี่ยฉุ่ยเหมย์ พวกสาวแบบนี้ต้องปล่อยทิ้งไว้แบบนี้แหละ ให้มันรู้จักความจริงของชีวิตซะ!
ยุคนี้ ปืนล่าสัตว์ยังไม่ถูกห้ามจนหมด
เข้าป่าล่าสัตว์ก็เป็นหนึ่งในช่องทางหาเงินของคนทั่วไป
ถ้าเฉินยฺเหวียนไม่จำผิด อีกหนึ่งถึงสองปีข้างหน้า ราคาขนสัตว์และของป่าจะพุ่งขึ้นเป็นเท่าตัว!
มหาเศรษฐีในเมืองชื่นชอบขนสัตว์เป็นชีวิตจิตใจ ถึงขั้นบ้าคลั่งเลยทีเดียว!
ตรงนั้นอาจจะเป็นโอกาสก็เป็นได้!
เฉินยฺเหวียนเข็นปืนล่าสัตว์เก่ากรุ่มเก่าขึ้นไหล่ เดินมุดตรงเข้าป่าลึก
ตามความจำของเจ้าของร่างเดิม เป็นเพี้ยนว่าตระกูลหลิวยังติดหนี้ภายนอกอยู่ก้อนหนึ่ง
ตอนนี้เขาเป็นแรงงานคนเดียวของบ้าน หนี้ก้อนนี้เลยยกมาเป็นของเขาโดยปริยาย
เขาก็ไม่ได้ตั้งใจจะกินหนี้หรอก เพราะใครให้ทำเรื่องแตกตูมวันนี้ ก็ต้องรับผิดชอบไม่ใช่หรอก?
ส่วนตอนนี้น่ะเหรอ
เข้าป่าหาเงิน!
เฉินยฺเหวียนแบกปืนล่าสัตว์เก่า ๆ นั้นออกจากหมู่บ้าน
ปืนกระบอกนี้เป็นของที่แบ่งลงมาจากกลุ่มผลิต เรียกได้ว่าเป็นของเก่าเลย
เส้นเกลียวในลำกล้องแทบถูกลับเรียบ ไม่ระเบิดกล้องก็ถือว่าดีแล้ว
ชาติที่แล้ว ฝีมือการล่าสัตว์ของเฉินยฺเหวียนติดอันดับหนึ่งสองในหน่วยเลยทีเดียว
ยิ่งในยุคนี้
ป่าดงพงไพรที่ยังไม่มีมนุษย์เหยียบย่ำเข้าไปจริงจัง ของป่าข้างในนับไม่ถ้วน!
เพิ่งก้าวเข้ามาในป่าได้ไม่นาน เฉินยฺเหวียนก็จับตาเห็นความผิดปกติทันที
รอยกุ้งเท้าไก่ป่าละเอียดเล็กไล่เรียงตามลาดเขาโค้งเข้าไปในป่าสน แถมยังมีรอยเท้ากระต่ายป่าสับทับอยู่หลายเส้น
เฉินยฺเหวียนย่อตัวลงดูแล้วตัดสินว่าเป็นรอยใหม่ไม่นาน จึงลดจังหวะฝีเท้าเบา ๆ เดินตามไป
เดินได้ประมาณครึ่งชั่วโมง ก็ได้ยินเสียงปีกกระพืออยู่ด้านหน้าจริง ๆ
เขาค่อย ๆ ย่อตัวลง ยกปืนเก่านั้นให้ระดับ จ่อเล็งไก่ป่าตัวหนึ่งที่กำลังตะกุยหาอาหารอยู่บนหิมะเมื่อสิบกว่าเมตร
กลั้นหายใจแล้วเหนี่ยวไก!
ปัง!
กระสุนดองลงบนกองหิมะข้างไก่ป่า ตกใจพวกไก่ป่าแถวนั้นให้บินหวีดวุ่นวายหนีไป
แนวกระสุนเบี่ยงไปทางซ้าย ปืนเพิ่งได้มายังไม่ได้ปรับเทียบ
แบบเก่ากรุ่มขนาดนี้เฉินยฺเหวียนไม่เคยลองจริง ๆ แต่ความสามารถปรับตัวของเขาสุดยอด แค่สองนัดก็ปรับตัวได้อย่างสมบูรณ์แล้ว
บอกว่ายิงร้อยครั้งโดนร้อยอาจฟังเว่อร์ แต่สิบนัดโดนเก้านั้นเหลือเฟือ!
ก่อนออกมาเฉินยฺเหวียนนับกระสุนไว้ กระสุนไม่มาก มีแค่ยี่สิบกว่านัด
เอากระสุนด้างที่อื้นชื้นออกไปก็เหลือใช้ได้แค่สิบกว่านัด
หลังหิมะตกหนัก ไก่ป่าต่างพากันออกมาหาอาหาร
แป๊บเดียว เฉินยฺเหวียนก็เจอฝูงไก่ป่าอีกฝูง
ไม่ต้องเล็งจงใจเลย!
ยกปืน ล็อกเป้า เหนี่ยวไก ไหลลื่นติดกันเป็นอันหนึ่งอันเดียว
ไม่ว่าไกลหรือใกล้ ไม่ว่าเป้ากำลังเคลื่อนที่อยู่ ทุกนัดลงที่จุดจบสำคัญเป๊ะ ๆ
ถ้าให้นายพรานเฒ่าในหมู่บ้านเห็นเข้า ต้องตกตะลึงแน่นอน!
ความแม่นยำระดับนี้ แม้แต่พรานอายุสองสามสิบปียังไม่จำเป็นต้องมี!
แต่เฉินยฺเหวียนกลับใจเย็นชาเป็นพิเศษ ระดับนี้สำหรับเขามันไม่น่าตื่นเต้น
กระสุนมีน้อย เฉินยฺเหวียนจึงใช้อย่างประหยัด
หนึ่งนัดต่อหนึ่งตัว
สุดท้ายลั่นได้รวม 13 ตัว ทุกตัวเดียวจบ!
เฉินยฺเหวียนยังไม่ค่อยพอใจนัก เขาอยากเดินทะลุเข้าไปถึงป่าลึกจริง ๆ ถ้าได้กวางหรือแพะมาสักตัวจะดีที่สุด
แต่กระสุนมีจำกัด เลยต้องรอเตรียมตัวค่อยมาใหม่
เฉินยฺเหวียนก้มมองกระเป๋ากระสุนที่แฟบเตี้ยอยู่ที่เอวแล้วหนักใจขึ้นมาทันที
กระสุนมีโควตาทุกเดือน ต้องไปขึ้นเองที่กลุ่มผลิต
โควตาเดือนนี้ขึ้นหมดแล้ว จะเอากระสุนเพิ่มต้องหาทางอื่น
กำลังหมกมุ่นคิดอยู่ เท้าเบื้องล่างจู่ ๆ ก็ทรุดลง ทั้งเท้าจมลงไปในหลุมบนพื้นหิมะ
เฉินยฺเหวียนสุมตัวให้มั่น ก้มลงกวาดหิมะด้านบนออกแล้วก้มมองลงไป
ข้างในเป็นโพรงดินลึกไม่มาก ปากโพรงถูกเศษหญ้าแห้งปิดทับ ชัดเจนว่าโดนหิมะกลบเอา
เขายื่นมือลงไปคว้า ก็สัมผัสได้ถึงก้อนนุ่มฟูอะไรบางอย่าง แถมยังรู้สึกได้ว่าก้อนนุ่มนั้นกำลังร้องจิ๊บ ๆ ดิ้นรนขัดขืน
กระต่ายป่า!
เฉินยฺเหวียนแจ้งขึ้นทั้งสิ้น!
ของฟ้ากำลังมาเองโดยไม่ต้องเหนื่อย!