กลับจากร้านสหกรณ์มายังหมู่บ้านเค่าซานถุน
พอเข้าหมู่บ้านเค่าซานถุน เฉินหยวนก็เห็นหลิวเหวินผิงนั่งยองอยู่ใต้กำแพง
พอเห็นเฉินหยวนขับรถลาเขตกลับมา หลิวเหวินผิงก็ผุดลุกขึ้นทันที!
“น้องเฉิน! ในที่สุดนายก็กลับมาสักที!”
เฉินหยวนแปลกใจเล็กน้อย “พี่หลิว มารอผมอยู่ตรงนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่?”
หลิวเหวินผิงเกาหัวอย่างเขิน ๆ “ผมไปหานายที่บ้าน แต่สุยเหมย์บอกว่านายเข้าเมืองไป ผมก็เลยมารออยู่ตรงนี้...”
หัวใจเฉินหยวนพลันอบอุ่นขึ้นมา
เมื่อคืนหลังจากหลี่ไห่จู่มาหา เฉินหยวนก็ไปบ้านหลิวเหวินผิง เพื่อนัดกันว่าวันนี้จะขึ้นเขาล่าสัตว์
ใครจะคิดว่าหลิวเหวินผิงจะกระตือรือร้นขนาดนี้ ถึงกับมารอเขาแต่เช้าตรู่
หลังจากเฉินหยวนกลับบ้านไปเก็บของ แล้วหยิบอุปกรณ์ล่าสัตว์ ทั้งสองก็ขึ้นเขาไปด้วยกัน
หลิวเหวินผิงรีบตามไป “น้องเฉิน วันนี้มีงานอะไร สั่งผมได้เลย!”
เขาเป็นนายพรานที่มีชื่อเสียงในหมู่บ้านละแวกนี้ ฝีมือตามรอยสัตว์ล่านั้นไม่มีที่ติ
แต่ฝีมือยิงปืนกลับไม่ได้เรื่อง!
ปกติเขาจึงมีหน้าที่แค่ช่วยทีมตามหาสัตว์ล่า
ตั้งแต่ตอนที่เฉินหยวนช่วยชีวิตเขาไว้ จนต่อมาเฉินหยวนพาเขาขึ้นเขาไปล่าหมีดำด้วยกัน
ชื่อเสียงของเขาไม่เพียงโด่งดังขึ้นมา ยังได้รับค่าจ้างก้อนงาม ความซาบซึ้งในใจก็สะสมจนกลายเป็นความเลื่อมใสอย่างหมดใจ!
น้องเฉินมีฝีมือ ใจกว้าง แถมยังจ่ายค่าจ้างสูง!
ตามเขาทำงาน ดีกว่าตามนายพรานคนอื่นขึ้นเขาตั้งร้อยเท่า!
หลิวเหวินผิงตัดสินใจไว้ตั้งนานแล้ว ต่อไปจะติดตามเฉินหยวน!
ระหว่างเดินออกจากหมู่บ้าน เฉินหยวนก็เล่าเรื่องงานสัมพันธ์ไมตรีของกองตำรวจสืบสวนเมื่อคืนให้ฟัง