พอชาวบ้านเห็นหมูป่าหลายตัวใต้ต้นมะขามใหญ่ปากหมู่บ้าน ทั้งลานก็ฮือฮาขึ้นมาทันที
“หมูป่าเยอะขนาดนี้ อาหารกินช่วงสองสามวันนี้ก็ไม่ต้องห่วงแล้ว!”
“ทำไมถึงเป็นเฉินหยวนกับหลิวเหวินผิงที่ล่ากลับมาล่ะ ฉันนึกว่าเป็นทีมนายพรานเสียอีก”
“ใครล่ามาก็ช่างเถอะ ตอนนี้แบ่งหมูกันก่อน!”
ฝูงชนยิ่งมุงกันแน่นขึ้น เสียงพูดคุยดังระงม น้ำลายกระเด็นไปทั่ว
บางคนถกแขนเสื้อขึ้นแล้ว รอแค่ได้ลงมือแบ่งเนื้อ!
พอหลิวเหวินผิงได้ยิน สีหน้าก็มืดครึ้มลงทันที!
“แบ่งไม่ได้! หมูป่าพวกนี้ฉันกับเฉินหยวนล่ามา พวกคุณเอาไปแบ่งไม่ได้!”
สิ้นเสียง ก็มีคนในฝูงชนพูดจาเสียดสีขึ้นมาทันที
“โธ่ แกสองคนเป็นคนล่าแล้วมันยังไง?”
“กฎของหมู่บ้านเรามาแต่ไหนแต่ไรก็เป็นใครเห็นก็ได้ส่วนแบ่ง!”
“อีกอย่าง ทรัพยากรบนภูเขาก็เป็นของทุกคน! ใครล่ามาก็เหมือนกันนั่นแหละ!”
“ใช่! ไม่ว่าพวกนายหรือทีมนายพรานจะล่ากลับมา ก็ต้องแบ่งให้พวกเราทั้งนั้น!”
หลิวเหวินผิงกำลังจะพูดต่อ เฉินหยวนก็ยื่นมือมาห้ามเขาไว้
เฉินหยวนกวาดตามองฝูงชนอย่างเรียบเฉย
“หมูพวกนี้ฉันล่ามาเอง ใครอยากได้ก็ขึ้นเขาไปล่าเอาเอง”
เขาพูดเหมือนไม่ใส่ใจ แต่กลับทำให้ชาวบ้านเริ่มทะเลาะกันขึ้นมาอีกครั้ง
“นายบอกว่าไม่แบ่งก็ไม่แบ่งหรือไง? ทำไมล่ะ!”
“ใช่ ๆ! วันนี้ยังไงก็ต้องแบ่งหมู!”
ขณะที่เฉินหยวนกับชาวบ้านกำลังเถียงกันจนไม่อาจตกลงกันได้ จู่ ๆ ก็มีคนกลุ่มหนึ่งเดินลงมาจากทางภูเขา
พวกเขาคือทีมนายพรานที่ขึ้นเขาไปวันนี้นั่นเอง!
โจวฉางเหมาแบกปืนล่าสัตว์เดินนำอยู่หน้าสุด ด้านหลังยังมีสมาชิกทีมนายพรานตามมาอีกหลายคน
เหยื่อที่พาดอยู่บนบ่าของพวกเขามีอยู่ไม่กี่ตัว รวมแล้วก็มีแค่กระต่ายผอม ๆ ไม่กี่ตัวเท่านั้น
พวกเขามองเห็นคนจำนวนมากมุงกันอยู่ที่ปากหมู่บ้านแต่ไกล แล้วก็เห็นซากหมูป่าหลายตัวใต้ต้นมะขามใหญ่ ฝีเท้าจึงชะงักหยุดลงทันที