เฉินหยวนจอดรถลาเขตให้มั่นคงแล้วกระโดดลงจากรถ
หลิวเหวินผิงเดินตามหลังมาตลอดทาง คอยประคองหมูป่าบนรถไว้ กลัวว่าเจ้าตัวใหญ่จะกลิ้งตกลงมา
หม่าตงเชิงก้าวยาว ๆ เข้ามาหา แล้วคว้ามือเฉินหยวนไว้แน่น
“น้องเฉินหยวน! ในที่สุดนายก็มาสักที ร้านสหกรณ์ของฉันฝากความหวังไว้กับไข่ของนายแล้ว!”
เฉินหยวนยิ้มพลางตบหมูป่าบนรถเบา ๆ
“เจ้าสัวหม่าไม่ต้องรีบร้อน ลองดูนี่ก่อนสิครับ”
ตอนนี้ในใจหม่าตงเชิงยังนึกถึงแต่ไข่สด จึงยังไม่ได้หันไปมองรถเข็นลากหนู
เมื่อผ้าใบกันน้ำถูกเปิดออก หมูป่าภูเขาตัวใหญ่ทั้งตัวก็ปรากฏให้เห็น ข้าง ๆ ยังมีลูกหมูป่าขนเหลืองอีกสองตัว!
“นี่…!!!”
เจ้าสัวหม่าตกใจจนหุบปากไม่ลง ความยินดีในแววตาปิดไม่มิดเลย!
“น้องเฉิน! นายล่ามาเองเหรอ?!”
“เพิ่งยิงได้เมื่อบ่ายวานนี้ รับรองว่าสดแน่นอนครับ!”
หม่าตงเชิงยังนึกถึงลูกค้าในร้านที่กำลังรอไข่อยู่ จึงรีบสั่งให้คนยกไข่สดเข้าไปในร้านสหกรณ์ เตรียมเปิดขายทันที
หมูป่าบนรถเข็นลากหนูตัวใหญ่จริง ๆ ดึงดูดความสนใจของผู้คนมากมายในพริบตา!
“โห! เจ้าสัวหม่า! วันนี้ที่ร้านมีเนื้อหมูป่าด้วยเหรอ ทำไมไม่เห็นบอกกันเลย!”
“หมูป่านี่สดจริง ๆ! ดีกว่าของแช่แข็งของเจ้าสัวโจวเยอะเลย!”
“เจ้าสัวหม่า! เนื้อหมูป่าขายยังไง? ขอฉันยี่สิบชั่ง!”
……
บรรดาลูกค้าประจำต่างก็เลิกแย่งกันซื้อไข่ พากันหยุดยืนหน้าประตูมองหมูป่าตัวมหึมาตัวนี้!
เฉินหยวนฉวยโอกาสเอ่ยขึ้นว่า
“ผมยังมีหมูตัวใหญ่อีกตัวกับลูกหมูป่าขนเหลืองอีกสองตัว ลองดูว่าเหมาะไหม ถ้าเหมาะก็รับไว้เลยครับ”
หม่าตงเชิงตบต้นขาตัวเอง กลัวว่าเฉินหยวนจะเปลี่ยนใจ จึงรีบพูดว่า
“เหมาะสิ! จะไม่เหมาะได้ยังไง!”
พูดจบเขาก็ปีนขึ้นไปบนรถเข็นลากหนูทันที ก้ม ๆ เงย ๆ ดูหมูป่ารอบแล้วรอบเล่า
เขายื่นมือไปแตะแผลของหมูป่า สดจนไม่มีอะไรสดไปกว่านี้แล้ว!
“เจ้าสัวหม่า! ยังรออะไรอยู่ล่ะ! ตอนนี้คนยังไม่เยอะ รีบชำแหละหมูป่าเถอะ!”
“นั่นสิ! เช้านี้ตั้งใจมาซื้อไข่ ไม่คิดว่าจะได้ของดีอย่างอื่นด้วย!”
“จริงด้วย เจ้าสัวหม่า เนื้อหมูที่นี่จะมีขายไปจนถึงตรุษจีนไหม? ถ้ามี ฉันขอจองล่วงหน้าห้าสิบชั่ง!”
เจ้าสัวหม่ายังยืนชื่นชมหมูอยู่บนรถเข็นลากหนู ส่วนลูกค้าข้างล่างรอไม่ไหวกันแล้ว!