ได้ยินชายคนนั้นพูดแบบนี้ เฉินหยวนหันไปมองเขาสองสามที พอแน่ใจว่าไม่รู้จักกันจึงถามว่า “คุณคือ?”
ชายคนนั้นหยิบซองบุหรี่ต้าเฉียนเหมินออกมาจากกระเป๋าอย่างกระตือรือร้น ดึงออกมาหนึ่งมวนแล้วยื่นให้
“น้องชาย ผมหวังฟู่กุ้ย ปลาเหล่านี้คุณจะขายยังไง? ผมเหมาหมดเลยได้ไหม?!”
พอได้ยินประโยคนี้ คนกลุ่มที่ยังรอซื้อปลาอยู่รอบ ๆ ก็ไม่ยอมทันที
“เฮ้ ๆ สหาย! แบบนี้ไม่ถูกนะ! มาก่อนได้ก่อน เข้าใจไหม? คุณเหมาหมดแล้วพวกเราจะกินอะไร?”
“ใช่แล้ว ทำไมคุณถึงเหมาหมดได้? เห็น ๆ อยู่ว่าพวกเรามาก่อน! ไป ๆ ไปต่อแถวข้างหลังเลย!”
หวังฟู่กุ้ยไม่ได้สนใจคนเหล่านั้น แต่หันไปพูดกับเฉินหยวนต่อว่า
“ผมเป็นเจ้าของโรงแรมเหอผิง ช่วงนี้กำลังปวดหัวเรื่องหาปลาอยู่พอดี ไม่ทราบว่าน้องชายพอจะช่วยอำนวยความสะดวกให้ได้ไหม เรื่องราคาคุยกันได้!”
คำพูดนี้ฟังเหมือนพูดกับเฉินหยวน แต่ก็คล้ายกับจงใจพูดให้คนที่เพิ่งโวยวายฟังด้วย
มีใครบ้างในที่นี้ที่ไม่เคยได้ยินชื่อโรงแรมเหอผิง?
เป็นโรงแรมชั้นนำแห่งหนึ่งของอำเภอซงเจียง!
ลูกค้าส่วนใหญ่ที่โรงแรมต้อนรับก็เป็นเหล่าผู้นำอาวุโสจากสำนักงานป่าไม้กับโรงงานเหล็กกล้า!
ทันทีที่ได้ยินชื่อโรงแรมเหอผิง คนที่กำลังส่งเสียงโวยวายอยู่รอบ ๆ ก็เงียบลงทันควัน
เมื่อเห็นท่าทีของคนรอบข้าง หวังฟู่กุ้ยก็พยักหน้าอย่างพอใจ
เฉินหยวนย่อมรู้ดีว่าโรงแรมเหอผิงมีอิทธิพลแค่ไหน น้ำเสียงจึงสุภาพขึ้นด้วย