เซี่ยฉุ่ยเหมย์รับปลาไปแล้วก็รีบลงมือจัดการทันที ไม่รอช้าแม้แต่น้อย
ส่วนเฉินหยวนก็หอบปลาที่เหลือไปคิดดูว่าจะเอาไปขายที่ไหน
หักปลาสองตัวที่ให้จ้าวฉินไปแล้ว ในมือเฉินหยวนยังมีปลาเหลือเกือบแปดสิบชั่ง!
ถ้าจะขนปลาเหล่านี้ไปขายที่ตลาดมืดในเมือง อาศัยแรงเขาคนเดียวคงหอบไปไม่ไหว
อย่างน้อยก็ต้องมียานพาหนะสักอย่าง!
คิดได้ดังนั้น เฉินหยวนก็หิ้วปลาหญ้าสองตัวที่หนักไม่เบา มุ่งหน้าไปบ้านผู้ใหญ่บ้านหมู่บ้านเค่าซานถุนทันที
จ้าวปั่นเกนเป็นผู้ใหญ่บ้านหมู่บ้านเค่าซานถุน ปีนี้อายุสี่สิบกว่า ยังไม่ถือว่าแก่ แต่หลายปีมานี้เอาแต่กังวลเรื่องในหมู่บ้านจนผมหงอกขาวไปหมดแล้ว
ในหมู่บ้านเขาถือเป็นคนที่มีบารมีอยู่ไม่น้อย เรื่องใหญ่เรื่องโตอะไรของหมู่บ้านก็ต้องให้จ้าวปั่นเกนออกหน้า!
ชายคนนี้ขึ้นชื่อเรื่องความตรงไปตรงมาในหมู่บ้าน ไม่ไว้หน้าใครทั้งนั้น ต่อให้เจ้าหน้าที่คอมมูนมา ก็ยังต้องทำตามกฎของเขา
พอเข้ามาในลานบ้าน เฉินหยวนก็ชูปลาที่ถืออยู่ขึ้นเล็กน้อย
“ลุงจ้าว สุขภาพยังแข็งแรงดีไหมครับ?”
จ้าวปั่นเกนนั่งสูบบุหรี่ยาเส้นอยู่หน้าประตู พอเห็นปลาหญ้าสองตัวนั้นก็เลิกคิ้ว
“นี่ทำอะไรกัน?”
เฉินหยวนวางปลาลงตรงหน้าเขา แล้วยิ้มพลางพูดว่า “ผมอยากขอยืมรถลาไปใช้หน่อยครับ จะเข้าเมืองไปขายของ หอบไปคนเดียวไม่หมด”
จ้าวปั่นเกนก้มมองปลาสองตัวนั้น อย่างน้อยตัวหนึ่งก็ต้องหนักห้าหกชั่ง ในฤดูกาลแบบนี้ถือเป็นของดีชั้นเลิศเลย!