วันนี้เรียกได้ว่าเก็บเกี่ยวมาเต็มไม้เต็มมือ!
ทั้งตัวหมาไนม่วงหายากหนึ่งตัว และโสมป่าหกใบชั้นยอดอีกหนึ่งต้น!
เฉินหยวนอารมณ์ดีสุด ๆ พอเข้าลานบ้านก็ร้องเรียกเซี่ยฉุ่ยเหมย์เสียงดัง
“ฉุ่ยเหมย์! วันนี้อารมณ์ดี ทำของอร่อย ๆ กินกันหน่อย!”
เซี่ยฉุ่ยเหมย์กำลังอ่านหนังสืออยู่ในบ้าน เฉินหยวนบอกเธอไว้ว่า พอผ่านปีใหม่ไปแล้วจะส่งเธอไปเรียนที่โรงเรียน ช่วงนี้เธอจึงขยันอ่านหนังสือเป็นพิเศษ
เธอกำลังอ่านหนังสืออยู่ พอได้ยินเสียงเฉินหยวน ดวงตาก็เป็นประกาย ก่อนจะรีบวิ่งออกมา
“อ๊ะ! พี่หยวนกลับมาแล้ว!”
พอเห็นหมาไนม่วงในมือเฉินหยวน เธอก็ร้องอย่างตื่นเต้น “พี่หยวน นี่ตัวหมาไนใช่ไหม?”
เฉินหยวนยกหมาไนม่วงขึ้นมาอวด “เป็นไงบ้าง? ขนสวยใช่ไหม?”
เซี่ยฉุ่ยเหมย์ขยับเข้าไปดูใกล้ ๆ ขนสีน้ำตาลดำเหลือบเป็นสีม่วงจาง ๆ ใต้แสงไฟ
“สวยจริง ๆ!” เซี่ยฉุ่ยเหมย์ชมจากใจ
เฉินหยวนวางหมาไนม่วงไว้ข้าง ๆ แล้วหยิบโสมต้นนั้นออกมาจากถุงผ้า
“ยังมีนี่อีก ลองดูสิ”
“โสม?! โสมป่าเหรอ?!” เซี่ยฉุ่ยเหมย์ยกมือปิดปากเล็ก ๆ แล้วร้องอย่างตกใจ
ถึงเธอจะไม่ได้ขึ้นเขา แต่ก็เคยได้ยินชาวบ้านพูดถึงเรื่องพวกนี้อยู่บ้าง จึงพอรู้อยู่เล็กน้อย
หลิวอวิ๋นเดินออกมาจากในบ้านพร้อมตะหลิวและผ้ากันเปื้อน ดูเหมือนแม่บ้านเต็มตัว
“วันนี้ล่าของได้เยอะนี่!”
“แน่นอน! วันนี้อารมณ์ดี ทำกับข้าวเพิ่มอีกสักสองสามอย่าง คืนนี้ดื่มกันหน่อย!”
“ได้เลย!” หลิวอวิ๋นตอบรับอย่างกระตือรือร้น
ไม่นานนัก กับข้าวจานเด็ดหลายอย่างก็ถูกยกขึ้นโต๊ะ
หมูตุ๋น เนื้อกวางโรเคี่ยว ไข่ไก่ป่าผัด แล้วยังมีเหล้าขาวอีกหนึ่งกา!
ทั้งสามนั่งล้อมโต๊ะ เฉินหยวนรินเหล้าให้เซี่ยฉุ่ยเหมย์กับหลิวอวิ๋นคนละแก้ว
ปกติเซี่ยฉุ่ยเหมย์ไม่ค่อยดื่มเหล้า แต่วันนี้เธอก็ดีใจ จึงยกแก้วขึ้นจิบ