เฉินหยวนเอื้อมมือแตะเอว พลางกวาดตามองรอบตัว เตรียมรับมือกับเหตุไม่คาดฝันทุกเมื่อ!
ทันทีที่สายตาของเฉินหยวนสบกับคนหนึ่งในกลุ่มนั้น อีกฝ่ายก็หลบตาเขาทันที เพียงชั่วพริบตา เฉินหยวนก็รู้สึกได้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ
เขาพิจารณารูปร่างของคนคนนั้นอย่างละเอียด ภาพของใครคนหนึ่งค่อย ๆ ปรากฏขึ้นในความคิดของเฉินหยวน
หวังโก่วตั้น!
เฉินหยวนรีบกวาดตามองคนที่เหลืออย่างละเอียด แล้วก็ต้องตกใจเมื่อพบว่า...
รูปร่างของคนพวกนี้ ไม่ใช่กลุ่มที่ขึ้นเขาไปล่าสัตว์ด้วยกันเมื่อไม่กี่วันก่อนหรอกหรือ?
เฉินหยวนไม่เคยคิดเลยว่าคนกลุ่มนี้จะลงมือกันเร็วขนาดนี้!
หลิวเหวินผิงเพิ่งมาเตือนเขาไปเมื่อครู่ หวังโก่วตั้นก็พาคนมาถึงแล้ว!
“ทำอะไรน่ะ? เอามือออกมา!”
หวังโก่วตั้นปิดบังใบหน้าอยู่ พอเห็นเฉินหยวนเอื้อมมือไปแตะเอว ก็รีบตะโกนห้ามอย่างระแวดระวัง
โจรคนหนึ่งที่ยืนอยู่ใกล้ ๆ ก้าวเข้ามา ฉวยมีดล่าสัตว์ตรงเอวของเฉินหยวนไปในคราวเดียว
มีดหล่นกระทบพื้นดังเคร้ง!
“ไอ้หนุ่ม! ฉันแนะนำให้แกอยู่นิ่ง ๆ!” โจรพูดเสียงเหี้ยม
ถ้าไม่ต้องห่วงว่าจ้าวฉินบาดเจ็บอยู่ โจรไม่กี่คนตรงหน้านี้ไม่พอให้เฉินหยวนต้องเปลืองแรงด้วยซ้ำ!
เห็นเฉินหยวนกับจ้าวฉินไม่ขยับ หวังโก่วตั้นก็โบกมือใหญ่ โจรหลายคนที่อยู่ด้านหลังก็กรูกันเข้ามาล้อมทันที
โจรคนหนึ่งหันไปมองรถเข็นลากหนู เห็นถุงยูเรียใบใหญ่สามใบที่บรรจุปลาอยู่บนรถ รวมถึงกวางกลิ่นตัวหนึ่งที่ขนเป็นมันเงา!
“พี่น้อง ดูของพวกนี้สิ เยอะไม่เบาเลย! มีปลาน้ำเย็นสด ๆ ด้วย โอ้โห ยังมีกวางกลิ่นอีก!”
พูดไป มือของคนนั้นก็เริ่มรื้อค้นแล้ว!
เป้าหมายชัดเจน เขากำลังหาเนื้อชะมดเชียงที่อยู่ในท้องของกวางกลิ่น!
“ไหนบอกว่ามีชะมดเชียงไง? ของอยู่ไหน?” คนนั้นมองหวังโก่วตั้นอย่างสงสัย
“ไม่มีได้ยังไง?”
หวังโก่วตั้นเริ่มลนลาน รีบเดินเข้าไปก้มค้นบนรถเข็นลากหนู
เดิมทีเฉินหยวนยังคิดจะหยอกพวกมันสักสองคำ แต่เห็นหวังโก่วตั้นตรงเข้าเรื่องตั้งแต่แรก เขาก็ไม่คิดจะแสดงละครต่อ
เขาจ้องหวังโก่วตั้นตรง ๆ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยว่า
“หวังโก่วตั้น คิดว่าคลุมผ้าขาด ๆ แล้วฉันจะจำแกไม่ได้หรือไง?”