“พี่หลิวอวิ๋น กลับมาแล้วเหรอ...”
เฉินหยวนขมวดคิ้วเล็กน้อย เดิมทีเขาเกือบจะเอื้อมถึงขอบประตูอยู่แล้ว แต่คราวนี้แผนพังหมด...
พอได้ยินเสียงคนเดินเข้ามา เซี่ยฉุ่ยเหมย์ก็รีบลุกขึ้น ใบหน้าแดงก่ำ มือไม้ขยับจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่อย่างรวดเร็ว
ตอนนั้นเอง หลิวอวิ๋นเดินเข้ามา กวาดตามองทั้งคู่ สายตาหยุดอยู่ระหว่างใบหน้าแดงจัดของเซี่ยฉุ่ยเหมย์กับท่อนบนเปลือยเปล่าของเฉินหยวน
“ดึกดื่นป่านนี้พวกเธอสองคนไม่หลับไม่นอน มาทำอะไรกันในห้อง?”
เซี่ยฉุ่ยเหมย์หน้าแดงพลางอธิบายว่า “วันนี้พี่หยวนขึ้นเขาไปล่าสัตว์จนเนื้อตัวสกปรกไปหมด ฉันเลยต้มน้ำให้พี่เขาอาบล้างตัวค่ะ”
หลิวอวิ๋นถลึงตาใส่เฉินหยวน
เฉินหยวนคิดว่าตัวเองเป็นฮ่องเต้หรืออย่างไร ถึงให้เซี่ยฉุ่ยเหมย์คอยปรนนิบัติตอนอาบน้ำ
เดิมทีเฉินหยวนก็ขุ่นเคืองอยู่แล้วที่หลิวอวิ๋นเข้ามาขัดจังหวะเรื่องดี ๆ พอได้ยินคำพูดนั้น สีหน้าก็ยิ่งไม่สบอารมณ์
“เกี่ยวอะไรกับเธอ? อย่ามายุ่ง!”
ปกติถ้าเฉินหยวนพูดกับหลิวอวิ๋นด้วยท่าทีแบบนี้ อีกประเดี๋ยวทั้งคู่คงทะเลาะกันแล้ว
แต่วันนี้หลิวอวิ๋นกลับไม่ถือสาเฉินหยวน เพราะการทำงานวันนี้ของเธอราบรื่นจนน่าเหลือเชื่อ!
ตั้งแต่เธอได้นั่งตำแหน่งผู้จัดการ พนักงานในโรงแรมเหอผิงที่แต่ก่อนแทบไม่เคยแสดงสีหน้าดี ๆ ให้เธอ วันนี้ต่างพากันเข้ามาประจบประแจงไม่ขาดสาย
หลิวอวิ๋นนั่งไขว่ห้างอยู่หลังเคาน์เตอร์ มองสีหน้าประจบสอพลอของคนพวกนั้นแล้วรู้สึกสะใจเป็นที่สุด!
ราวกับความอัดอั้นที่เคยแบกรับมาหายไปหมดสิ้น แม้แต่เรื่องน่าปวดหัวของหยวนไป่ หลิวอวิ๋นก็ไม่เก็บมาใส่ใจแล้ว
ด้วยสถานะของหยวนไป่ในตอนนี้ แม้แต่จะยกเท้ามาสวมรองเท้าให้เธอก็ยังไม่มีคุณสมบัติ!
หลิวอวิ๋นขี้เกียจถามต่อว่าเฉินหยวนกับเซี่ยฉุ่ยเหมย์กำลังทำอะไรกัน จึงหันหลังเตรียมกลับไปนอนที่ห้องริม