ช่วงหลายวันนี้อากาศดี คนขึ้นเขาไปล่าสัตว์ก็มีไม่น้อย
เพิ่งเข้าป่ามา ก็เจอนายพรานจากหมู่บ้านใกล้เคียงหลายคนแล้ว
หลิวเหวินผิงเข้ากับผู้คนได้ดี เจอใครก็แทบจะทักทายทุกคน!
เฉินหยวนสะพายปืนล่าสัตว์เดินนำหน้า ส่วนหลิวเหวินผิงเดินตามหลัง ก้าวเท้าลุยหิมะอย่างทุลักทุเล
เมื่อมาถึงช่วงกลางเขา ทั้งสองก็หยุดพัก หากเดินต่อเข้าไปก็จะเข้าสู่เขตล่าสัตว์อย่างเต็มตัว ทั้งคู่จึงต้องเตรียมพร้อมให้ดี!
เฉินหยวนล้วงใบสั่งซื้อออกมาจากอกเสื้อ บนนั้นเขียนไว้ว่า เนื้อหมูห้าร้อยจิน เนื้อแกะสองร้อยจิน ไก่ป่าไม่จำกัดจำนวน ยิ่งมากยิ่งดี!
เขาหันไปมองหลิวเหวินผิง แล้วชูใบสั่งซื้อในมือขึ้น
“พี่หลิว วันนี้เราต้องตั้งใจกันให้เต็มที่นะ! ถ้าทำใบสั่งซื้อนี้สำเร็จ เราสองคนก็สบายไปได้อีกหลายวันเลย!”
หลิวเหวินผิงขยับเข้ามาดู พอเห็นแล้วตาแทบถลน
“เนื้อหมูห้าร้อยจิน เนื้อแกะสองร้อยจิน?! พึ่งแค่เราสองคน ต้องล่ากันถึงชาติไหนกันล่ะ?!”
เฉินหยวนตอบอย่างมั่นใจว่า “สัตว์ในป่าคงไม่หนีไปสุดขอบฟ้าหรอก ขอแค่ยอมลงแรง จะเอาเท่าไรก็หาได้ทั้งนั้น!”
ที่เขาพูดไม่ได้ล้อเล่นเลย
มีความสามารถในการตามรอยของหลิวเหวินผิง กับฝีมือยิงปืนของเขาเอง ขึ้นเขาล่าสัตว์ก็ไม่ต่างจากเดินเล่นในสวนหลังบ้านหรอกหรือ?
ทั้งสองเดินลุยหิมะมุ่งลึกเข้าไปในป่า
ป่าฤดูหนาวเงียบสงัด นอกจากเสียงฝีเท้าบนหิมะแล้ว ก็มีเพียงเสียงนกร้องเป็นครั้งคราว
ทั้งสองแยกกันออกไป สำรวจร่องรอยรอบบริเวณ!
เพิ่งเดินออกมาได้ราวหนึ่งกิโลเมตร เฉินหยวนก็ย่อตัวลง ปัดหิมะที่ปกคลุมพื้นออก
“พี่หลิว ดูสิ! ข้างหน้ามีฝูงหมูป่า ดูท่าตัวไม่เล็กเลย!”
พอได้ยินเฉินหยวนพูด หลิวเหวินผิงก็มีแววตาเป็นประกายทันที
“อยู่ไหน?!”
เฉินหยวนเงยหน้ามองไปข้างหน้า “ตามรอยกีบไปก็รู้แล้ว!”