เฉินหยวนกลั้นหายใจ ค่อย ๆ ยกปืนล่าสัตว์ขึ้น
บนพื้นหิมะ นกฟีหลงห้าหกตัวกำลังคุ้ยหิมะอย่างสบายใจ โดยไม่รู้เลยว่าความตายกำลังมาเยือน
นกฟีหลงตัวเล็ก เฉินหยวนจึงตั้งใจเสี่ยงโชคสักตั้ง!
สัตว์ชนิดนี้ว่องไวอยู่แล้ว คิดจะจับด้วยมือเปล่าเป็นไปไม่ได้แน่นอน!
ตอนนี้จะวางกับดักก็ไม่ทันแล้ว!
เฉินหยวนหยิบปืนล่าสัตว์ขึ้นมา เล็งเป้า!
“ปัง!”
กระสุนพุ่งแหวกอากาศไป เจาะทะลุนกฟีหลงพร้อมกันถึงสองตัว!
นกที่เหลือแตกตื่น กระพือปีกบินหนี เฉินหยวนรีบหันปากกระบอกปืนตามไป ยิงซ้ำอีกสองนัดติด!
คราวนี้เขายิงนัดเดียวได้นกสองตัวเหมือนเมื่อครู่ไม่ได้ แต่โชคดีที่ความแม่นยำยังอยู่ครบ
หลังเสียงปืนดังขึ้น นกฟีหลงสองตัวก็กระพือปีกร่วงลงมาจากฟ้า ตกลงบนพื้นหิมะ ส่วนตัวที่เหลือหนีเอาตัวรอดกันไปคนละทิศละทาง
หลิวเหวินผิงรีบวิ่งไปเก็บนกฟีหลงทันที กลัวว่าพวกมันจะหนีไปเสียก่อน
เขาพูดอย่างตื่นเต้นว่า “ยิงแค่สามนัดก็ได้นกมาตั้งสี่ตัว! น้องเฉิน ฝีมือยิงปืนของนายทำเอาผมยอมจริง ๆ มีเวลาสอนผมบ้างได้ไหม?”
เฉินหยวนเก็บปืน พลางยิ้มตอบว่า
“ได้อยู่แล้ว มีโอกาสเมื่อไรก็จะสอนให้แน่นอน! แต่ตอนนี้เราลองหาอีกหน่อยเถอะ บางทีพวกที่บินหนีไปอาจจะอยู่แถวนี้ก็ได้”
ทั้งสองเปลี่ยนทิศทาง แล้วช่วยกันค้นหาแถวนั้นอีกครั้ง พบจุดที่ไก่ป่ามารวมตัวกันอีกสองแห่ง น่าเสียดายที่ไม่ใช่นกฟีหลง เป็นแค่ไก่ป่าธรรมดา
ไก่ป่าพวกนี้สิบกว่าตัว เทียบกับนกฟีหลงสามตัวนั่นไม่ได้แม้แต่เศษเสี้ยว!
เมื่อเฉินหยวนรู้สึกว่าแบกของต่อไม่ไหวแล้ว จึงหยุดเดิน
“พอประมาณแล้ว ไก่ป่าสิบกว่าตัวนี่รวมกับนกฟีหลงสามตัว ขายได้สี่สิบห้าสิบหยวนสบาย ๆ วางกับดักไว้แถวนี้อีกหน่อย รอคราวหน้าเข้าป่าค่อยกลับมาเก็บ”
หลิวเหวินผิงพยักหน้า แล้วหยิบวัสดุแถวนั้นมาทำกับดักสิบกว่าวง ซ่อนไว้ตามจุดที่นกฟีหลงมักปรากฏตัว
หลังจากขนเหยื่อวันนี้ลงจากเขา เฉินหยวนก็เอาของขึ้นรถบรรทุกจี๋ฟัง สตาร์ตรถแล้วขับมุ่งหน้าไปยังตัวอำเภอ
หน้าร้านสหกรณ์
หม่าตงเชิงกำลังนับนิ้วคำนวณบัญชีอยู่ จู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงเครื่องยนต์ที่คุ้นหูดังขึ้น
เห็นเฉินหยวนขับรถจี๋ฟังคันเก่ามาจอดหน้าร้านสหกรณ์อย่างมั่นคง!