พอเขาพูดจบ ลานบ้านก็พลันดังระงมไปด้วยเสียงโห่ร้องยินดี
ตำรวจหลายนายตะโกนขึ้นอย่างตื่นเต้น
“หัวหน้าหลี่ใจกว้างจริง ๆ! ติดตามหัวหน้าหลี่มีเนื้อกินแน่นอน!”
“เนื้อคราวก่อนเพิ่งกินหมด คราวนี้ได้กินกวางโรอีกแล้ว พ่อครัวหลังครัว รีบออกมาเร็ว!”
“อย่าลืมใส่ยี่หร่ากับพริกเยอะ ๆ นะ ผมชอบกินเผ็ด!”
หลังจากจัดการเรื่องกวางโรเรียบร้อย หลี่ไห่จู่ก็หันกลับมามองเฉินหยวน
“เฉินหยวน นายอย่าเพิ่งกลับ อยู่กินข้าวด้วยกันก่อนสิ! พอดีจะได้ลองฝีมือหลังครัวของกองตำรวจสืบสวนพวกเรา!”
เมื่อถูกหลี่ไห่จู่เชื้อเชิญ เฉินหยวนก็ยิ้มพลางส่ายหน้า
“พี่หลี่ ผมซาบซึ้งในน้ำใจนะ แต่ที่บ้านยังมีคนรอกินข้าวด้วยอยู่ ไว้วันหลังแล้วกัน!”
เมื่อเห็นว่าเขาตั้งใจจะกลับจริง ๆ หลี่ไห่จู่จึงไม่ฝืนรั้ง
“ได้! งั้นวันหลังเราสองคนมาดื่มกันให้เต็มที่ ตกลงตามนี้นะ!”
เฉินหยวนพยักหน้า “ไม่มีปัญหา ถึงตอนนั้นผมจะดื่มเป็นเพื่อนพี่จนถึงที่สุด!”
ระหว่างที่ทั้งสองนัดกันว่าคราวหน้าจะดื่มให้เมาไม่เลิกรา พ่อครัวหลังครัวก็วิ่งออกมารับกวางโรไป
ทันทีที่ยกกวางโรขึ้นมา แววตาของพ่อครัวก็เผยความยินดีออกมา
“หัวหน้าหลี่ กวางโรตัวนี้สดมากเลยนะ คงเพิ่งตายได้ไม่กี่ชั่วโมงใช่ไหม?”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น หลี่ไห่จู่ก็ยกนิ้วโป้งขึ้นอย่างภาคภูมิใจ
“แน่นอนอยู่แล้ว น้องชายคนนี้ของผมมีฝีมือล่าสัตว์ไม่ธรรมดา เพิ่งยิงกวางโรได้เมื่อบ่าย ก็เอามาส่งให้แล้ว”
“อีกอย่าง ของป่าที่พวกเรากินกันในงานสัมพันธ์ไมตรีคราวก่อน ก็เป็นฝีมือเขาคนเดียวทั้งหมด! ใช้เวลาแค่วันเดียวเองด้วย!”
“ฝีมือระดับนี้ ต่อให้เป็นคนของกองตำรวจสืบสวนพวกเราไป ก็ไม่แน่ว่าจะทำได้เหมือนกัน”
ตำรวจหนุ่มคนหนึ่งจ้องพิจารณาร่างกวางโรอย่างละเอียด ก่อนจะขมวดคิ้วขึ้นมา
“เอ๊ะ? พวกนายดูสิ ทำไมบนตัวกวางโรถึงมีรูกระสุนแค่รูเดียว?”
ทุกคนพากันเข้าไปดูใกล้ ๆ ก็พบว่าบนตัวกวางโรมีรอยทางเข้าเพียงรูเดียวจริง ๆ แต่บาดแผลทะลุกลับใหญ่จนน่าตกใจ!
เมื่อเห็นภาพตรงหน้า ตำรวจที่อยู่ข้าง ๆ ก็สูดลมหายใจเฮือกใหญ่