พ่อลูกกลับถึงบ้านตอนบ่ายแก่ ๆ
พอคุณนายเฒ่าเฮ่อเห็นซุ่ยซุ่ย ดวงตาก็เป็นประกาย รีบเดินเข้ามาหาอย่างรวดเร็วโดยไม่แม้แต่จะชายตามองลูกชายตัวเอง ในใจมีแต่ซุ่ยซุ่ย คอยถามไถ่ด้วยความห่วงใย
“เด็กดี หนาวไหม หิวหรือเปล่า อยากกินอะไรหน่อยไหม?”
“หิวค่ะ” ซุ่ยซุ่ยเงยหน้ากลม ๆ ขึ้น ยิ้มให้เธออย่างว่าง่าย รอยยิ้มหวานเสียจนหัวใจของคุณนายเฒ่าเฮ่อละลาย
เธออุ้มซุ่ยซุ่ยไปนั่งบนเก้าอี้กินข้าวที่เพิ่งสั่งทำให้พอดีตัว “ดูสิว่าอยากกินอะไร ถ้าไม่ชอบก็บอก เดี๋ยวให้คนทำอย่างอื่นให้”
ซุ่ยซุ่ยมองอาหารเต็มโต๊ะ แล้วพยักหน้าหงึก ๆ อย่างรีบร้อน “ชอบค่ะ ชอบทั้งนั้นเลย”
เฮ่อหวยชวนคีบกับข้าวให้เธออย่างไม่ใส่ใจนัก
คุณปู่เฮ่อมองเขาแล้วถามว่า “บริษัทมีปัญหาเหรอ?”
“เรื่องเล็กน้อยครับ ผมจัดการได้”
พอได้ยินเขาพูดอย่างนั้น คุณปู่เฮ่อก็ไม่ได้ถามต่อ
หลังมื้ออาหาร เฮ่อหวยชวนก็เข้าไปในห้องหนังสือ เทคโนโลยีพัฒนาเปลี่ยนแปลงเร็วที่สุด พอมีของที่ดีกว่าออกวางขาย ของเก่าก็ไม่มีใครสนใจอีก
ยิ่งไปกว่านั้น ของที่ก่วนอี้หมิงเอาไปก็เป็นแค่ต้นแบบที่ยังไม่เสร็จสมบูรณ์เท่านั้น แต่กลับรีบร้อนขโมยไปเอาหน้าเสียแล้ว หึ
คุณนายเฒ่าเฮ่อกำลังช่วยซุ่ยซุ่ยจัดของที่นำกลับมา รูปถ่ายที่ถูกเทปกาวแปะซ่อมไว้ใบนั้น เธอใส่ลงในกรอบรูปอย่างระมัดระวัง แล้วนำไปวางไว้ข้างเตียงของซุ่ยซุ่ย ตื่นขึ้นมาก็จะมองเห็นได้ทันที
ซุ่ยซุ่ยอดมองอยู่หลายครั้งไม่ได้ มือเล็ก ๆ ลูบใบหน้าของหลัวซูเบา ๆ ก่อนเงยหน้าขึ้นยิ้มให้คุณนายเฒ่าเฮ่ออีกครั้ง