เด็กหญิงตัวน้อยกางแขนอวบป้อมออกขวางหน้าเฮ่อจิ่งสิง ท่าทางเหมือนแม่ไก่ที่กำลังปกป้องลูกเจี๊ยบ
ทั้งที่ตัวเธอเองต่างหากที่เป็นลูกเจี๊ยบ
เห็นเธอจ้องเขา จ้าวเจิ้งเฟยก็ทำหน้างง เขาเคยไปทำอะไรให้เธอไม่พอใจหรือไง ทำไมถึงมองเขาแบบนี้
หลัวเยี่ยนซิวเหลือบมองเธอแวบหนึ่งก็จำได้ว่าเป็นลูกสาวของเฮ่อหวยชวน เขาแค่นเสียงหึ ไม่ค่อยประทับใจเธอนัก
คนของโรงแรมบอกว่า หลังจากเขาออกไปแล้ว สองพ่อลูกยังห่ออาหารกลับบ้าน แถมยังจะให้เขาเป็นคนจ่ายเงินอีก
หน้าด้านอะไรขนาดนี้!
เดิมทีเฮ่อจิ่งสิงยังเกร็งอยู่บ้าง แต่พอเห็นซุ่ยซุ่ยทำแบบนั้น เขาก็ผ่อนคลายลงทันที เอนหลังพิงพนักเก้าอี้แล้วดึงจุกผมเล็ก ๆ ของเธอเบา ๆ “ไปกันเถอะ กลับบ้านได้แล้ว”
เห็นทั้งสองกำลังจะไป จ้าวเจิ้งเฟยก็รอไม่ไหว รีบก้าวไปขวางทางเฮ่อจิ่งสิง
“เฮ่อ หลัวจงกู้คลิปกล้องวงจรปิดที่เซี่ยผิงลบไปกลับมาได้แล้ว วันตายของอวี๋ปิน เซี่ยผิงไปที่บ้านเขาจริง ๆ แถมยังทะเลาะกันอย่างรุนแรงด้วย เราพบรอยนิ้วมือของเขาบนหลักฐานด้วย ห่วงโซ่หลักฐานครบถ้วนมาก”
ได้ยินอย่างนั้น เฮ่อจิ่งสิงชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนตอบเรียบ ๆ ว่า “ผลชันสูตรของฉันคือ อวี๋ปินฆ่าตัวตาย”
ดื้ออะไรขนาดนี้นะ
จ้าวเจิ้งเฟยแทบคลั่ง “แต่แม้แต่เซี่ยผิงก็ยอมรับเองว่าเขาฆ่าอวี๋ปิน ถ้าไม่ได้ทำแล้วจะทำลายคลิปกล้องวงจรปิดไปทำไม เห็น ๆ อยู่ว่าร้อนตัว!”
เฮ่อจิ่งสิงยังคงสีหน้าเรียบเฉย “ฉันเป็นนิติเวช ฉันดูผลจากศพเท่านั้น”
หลัวเยี่ยนซิวหัวเราะเยาะ “ใช่สิ แต่ถ้าเงินถึง ผลตรวจมันก็ขึ้นอยู่กับแค่นายขยับนิ้วไม่ใช่หรือไง อวี๋ปินเพิ่งคว้างานมูลค่าพันล้านหยวนได้ อยู่ ๆ มาฆ่าตัวตายตอนนี้ สมองมีปัญหาหรือไง เล่นละครทั้งทีก็เล่นให้สมจริงหน่อยสิ หึ”