พอได้ยินชื่อป๋อเส้าอัน ซุ่ยซุ่ยก็อดนึกถึงเฮ่อหวยชวนไม่ได้ แววตาพลันหม่นลง
น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความเศร้า “คุณพ่อกับน้องชายไปแล้วค่ะ”
พอได้ยินเช่นนั้น แววตาของคุณปู่ป๋อก็เลื่อนลอยไปหลายวินาที “ไปไหนกันล่ะ?”
คงไม่ใช่อย่างที่เขาคิดหรอกนะ?
น้ำตาพลันเอ่อคลอในดวงตา “เอาไปฝังไว้ที่ไหน?”
“หา?” ซุ่ยซุ่ยชะงักไปสองสามวินาที ก่อนจะเข้าใจความหมายแล้วรีบส่ายหน้า สีหน้าไม่พอใจเล็กน้อย เธอพูดเสียงขุ่น “ไม่ใช่ไปแบบนั้นค่ะ พวกเขามีธุระ ต้องไปก่อนสักพัก แล้วก็จะกลับมาค่ะ!”
เขาพูดอะไรเหลวไหลกันเนี่ย!
ห้ามแช่งคุณพ่อกับน้องชายของเธอนะ!
“ยังจะกลับมาเหรอ” คุณปู่ป๋อทวนคำสองสามคำนั้น ก่อนจะถอนหายใจโล่งอกยาวเหยียด “กลับมาก็ดีแล้ว”
“ไม่ใช่สิ บอกฉันก่อนว่าหลานชายฉันไปไหนแล้ว?”
ซุ่ยซุ่ยส่ายหน้า “หนูก็ไม่รู้ค่ะ”
เธอลองถามพวกพืชแล้ว แต่ข่าวที่ได้กลับมามีเพียงว่าพวกเขาถูกพาไปยังเกาะแห่งหนึ่ง ส่วนเกาะไหน บนเกาะมีอะไรบ้าง กลับสืบถามไม่ได้เลย
เธอรู้ดีว่าเป็นเพราะพวกพืชบนเกาะปากแข็งเกินไป ไม่ยอมบอกแน่ ๆ
เธอถามจิ่งจ้านแล้วเหมือนกัน แต่จิ่งจ้านก็บอกว่าไม่รู้ รู้แค่ว่าพวกเขาสบายดีและเธอไม่ต้องเป็นห่วง
ซุ่ยซุ่ยยากจะไม่เป็นห่วง แต่เมื่อคิดว่าพวกเขาคงไม่เป็นอะไร เธอก็ทำได้เพียงบังคับตัวเองให้ใจเย็นลง
เธอเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้คุณปู่ป๋อฟัง คุณปู่ป๋อเองก็เพิ่งรู้เป็นครั้งแรกว่าหลานชายเคยถูกพันธมิตรโลหิตจับตัวไป
เขารู้ข่าวสารกว้างขวาง ย่อมรู้ว่าพันธมิตรโลหิตเป็นสถานที่แบบไหน แต่ไม่เคยคิดเลยว่าหลานชายจะเคยไปที่แบบนั้นด้วย
หัวใจของเขาพลันเต้นระทึก “แล้วพวกนั้นพาเขาไปไว้ที่ไหน? คงไม่ได้แอบยิงทิ้งไปแล้วหรอกนะ?”