“ซุ่ยซุ่ย ต่อไปหนูอยู่ที่นี่นะ ถ้ามีปัญหาอะไรก็โทรหาฉันได้”
นอกสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า ตำรวจหญิงมองซุ่ยซุ่ยด้วยสีหน้าเวทนา ก่อนเอ่ยขึ้น
เธอติดต่อพ่อกับน้าชายของซุ่ยซุ่ยแล้ว แต่ผู้ชายสองคนนั้นกลับทำเหมือนเป็นศัตรูกัน
ไม่มีใครต้องการซุ่ยซุ่ย เธอจึงต้องมาอยู่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้า
ตำรวจหญิงมองใบหน้าเล็ก ๆ ที่ซูบผอมของเด็กหญิง แล้วอดถอนใจไม่ได้
แต่ซุ่ยซุ่ยกลับดูสงบนิ่ง เธอกอดกล่องอัฐิของหลัวซูไว้แนบอก ก่อนตอบอย่างว่าง่ายว่า “ขอบคุณค่ะพี่สาว”
“ไม่เป็นไรจ้ะ” ตำรวจหญิงลูบแก้มเธอเบา ๆ หลังจากส่งตัวเธอให้ผู้อำนวยการสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าเรียบร้อยแล้ว ก็เดินจากไป
สำหรับซุ่ยซุ่ย ชีวิตในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าดีกว่าที่ที่เธอเคยอยู่กับแม่มาก
ที่นี่ไม่มีลมโกรก มีเครื่องทำความร้อนกับน้ำอุ่น มีอาหารให้กิน แถมตอนกลางวันยังมีครูมาสอนหนังสือ บางครั้งก็มีคนใจดีมาทำงานอาสาและเล่นกับพวกเด็ก ๆ ด้วย
เมื่อเทียบกับแต่ก่อนแล้ว ที่นี่แทบจะเป็นสวรรค์เลย
แต่พอมีเด็กเยอะ ก็ย่อมมีคนคอยแกล้งเธอ
วันหนึ่ง หลังจากซุ่ยซุ่ยตักอาหารมาเรียบร้อย น่องไก่ในชามก็ถูกแย่งไป
เธอเงยหน้าขึ้นมอง เห็นเด็กชายร่างอ้วนคนหนึ่งกำลังแลบลิ้นเยาะเย้ย ก่อนกัดน่องไก่คำโต
ซุ่ยซุ่ยมองเขาอยู่ครู่หนึ่ง มองเนื้อบนตัวเขา แล้วก้มมองแขนขาเล็กผอมของตัวเอง จากนั้นก็เงียบกริบ ก้มหน้ากอดชามไว้แล้วกวาดข้าวเข้าปากตุ้ย ๆ
เธอไม่เลือกกิน แค่ได้กินอิ่มก็พอ
กินเสร็จ เธอก็ล้างชามจนสะอาด พอหันกลับมาก็ชนเข้ากับใครคนหนึ่ง