ชายหล่อหญิงสวย ดูเหมาะสมกันมาก
หลัวชูมองเธอด้วยสีหน้าประหลาดใจ ก่อนกวาดตามองตั้งแต่หัวจรดเท้า แววตาพลันเปลี่ยนเป็นสงสาร «ซู่ซู่ เธอมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?»
หลัวซูปรายตามองเธอ แต่ไม่สนใจ ก้มหน้าทำงานของตัวเองต่อ
ฟู่ อี้เฉินก็มองเธอเช่นกัน เธอแตกต่างจากภาพจำของเขาอย่างมาก ไม่มีเสื้อผ้าสวย ๆ หรือเครื่องประดับงาม ๆ ใบหน้าสะอาดหมดจด ผมถูกรวบเป็นมวยอย่างลวก ๆ สวมผ้ากันเปื้อนยืนอยู่ตรงนั้น แต่กลับดูดีอย่างน่าประหลาด จนเขาเผลอมองเหม่อไปชั่วขณะ
ไม่นานกาแฟสองแก้วก็เสร็จ เธอเงยหน้ามองทั้งคู่พร้อมรอยยิ้มสุภาพ «เชิญตามสบายค่ะ»
เธอไม่ประจบ ไม่วางท่า น้ำเสียงก็ราบเรียบไร้ความรู้สึก ราวกับเขาเป็นเพียงลูกค้าทั่วไปคนหนึ่ง
จู่ ๆ ฟู่ อี้เฉินก็รู้สึกไม่สบอารมณ์ขึ้นมา
เขาจ้องหลัวซูอย่างเย็นชา «เธอมาทำงานที่นี่ ตั้งใจทำให้คนตระกูลหลัวขายหน้าใช่ไหม?»
นิ้วของหลัวซูชะงัก เธอเงยหน้ามองเขา รอยยิ้มบนใบหน้าหายไปทันที น้ำเสียงเรียบเฉย «ข้อแรก ฉันหาเงินด้วยความพยายามของตัวเอง ทำงานอะไรก็ไม่ใช่เรื่องน่าอาย»
«ข้อสอง ฉันไม่เกี่ยวข้องกับตระกูลหลัวแล้ว ต่อให้ขายหน้าก็ไม่เกี่ยวกับตระกูลหลัว»
พอได้ยินเช่นนั้น ความโกรธของฟู่อี้เฉินก็ปะทุขึ้นมาทันที «ไม่เกี่ยวกับตระกูลหลัวแล้วงั้นเหรอ? เธอคิดว่าถ้าออกจากตระกูลหลัวแล้วจะเอาตัวรอดได้ด้วยตัวเองหรือไง?»
«นี่เป็นเรื่องของฉัน ไม่เกี่ยวกับนาย» สีหน้าของหลัวซูเรียบเฉยจนแทบเรียกได้ว่าเย็นชา