วันรุ่งขึ้น เฮ่อจิ่งสิงหาได้ยากที่เข็นรถเข็นออกมาจากห้อง
เขาไม่ชอบนั่งรถเข็น เพราะมันทำให้บาดแผลของเขาต้องปรากฏต่อสายตาทุกคน
แต่ตอนนี้เขาไม่มีเวลามาสนใจเรื่องนั้นแล้ว
เขาเชิดคางขึ้นท้าทายเฮ่อหวยชวน
เขาไม่ได้เขียน แล้วจะทำไมล่ะ
เขาไม่ใช่ลูกน้องของอีกฝ่ายสักหน่อย อีกอย่าง รู้ไหมว่าเขียนโปรแกรมหนึ่งตัวได้เงินเท่าไหร่ ยังคิดจะใช้เงินแค่ไม่กี่หยวนมาจ้างให้เขาทำงานหนักเหมือนวัวเหมือนม้าอีกเหรอ ฝันไปเถอะ!
เขากำลังจะด่าคน ก็เห็นเฮ่อหวยชวนกุมมือน้อย ๆ ของซุ่ยซุ่ย สีหน้าเจ็บปวดใจเล็กน้อย “ออกไปทำงานข้างนอกมาทั้งวัน คงหนาวจนมือแข็งแล้วสินะ”
เฮ่อจิ่งสิงเหลือบตามอง ก็เห็นว่ามือน้อย ๆ ของซุ่ยซุ่ยแดงก่ำเพราะความหนาว แถมยังมีแผลน้ำเหลืองกัดอีกด้วย
ลมหายใจของเขาชะงักไป
ซุ่ยซุ่ยส่ายหัวเล็ก ๆ “ไม่หนาวหรอก ขอแค่คุณอาอารมณ์ดีก็สำคัญที่สุดแล้ว”
พูดจบ ซุ่ยซุ่ยก็วิ่งไปข้างตัวเฮ่อจิ่งสิง เงยหน้ามองเขาพลางจับมือไว้ “คุณอาเองก็ต้องพักผ่อนเยอะ ๆ นะ อย่าเหนื่อยเกินไป หนูจะไปเก็บของเก่าขายแล้ว คุณอาอยู่บ้านกินข้าวดี ๆ มีความสุขเข้าไว้ เดี๋ยวหนูค่อยกลับมาเล่นด้วยนะ”
พูดจบ เด็กหญิงก็หิ้วกระสอบ จูงพี่ชายทั้งสองคนวิ่งออกไป
พอพ้นประตูรั้ว เธอก็ลื่น “โครม” ล้มลงกับพื้น นั่งงงอยู่ไม่กี่วินาทีก็รีบลุกขึ้นเองอย่างคล่องแคล่ว ก่อนจะพูดอย่างรู้ความว่า “ไม่เจ็บเลย”
จากนั้นเธอก็เดินมุ่งหน้าต่อไปอย่างแน่วแน่
เฮ่อจิ่งสิงเม้มปาก ไม่กี่วินาทีต่อมาก็บังคับรถเข็นกลับเข้าห้อง หยิบคอมพิวเตอร์ออกมา แล้วพิมพ์เร็วเสียจนแทบเห็นเป็นเงานิ้ว