ตลอดเดือนถัดมา ซุ่ยซุ่ยไม่ได้เจอฟู่จิ้นหยวนอีกเลย
พวกเขาได้พบกันอีกครั้งในวันส่งท้ายปีเก่า
รถของเขาจอดอยู่ด้านล่างโรงเรียนสอนเต้น ก่อนจะพูดว่า “ขึ้นรถ ฉันจะพาไปที่หนึ่ง”
ซุ่ยซุ่ยไม่ได้ถามอะไรเพิ่ม เปิดประตูรถแล้วขึ้นไปนั่ง
รถค่อย ๆ จอดลงหน้าบ้านหลังใหญ่ ฟู่จิ้นหยวนขายาว ก้าวฉับ ๆ เดินนำไปข้างหน้า ส่วนซุ่ยซุ่ยต้องก้าวขาสั้น ๆ ตามหลังอย่างทุลักทุเล
ฟู่จิ้นหยวนเหมือนจะสังเกตเห็น จึงหยุดแล้วหันมามองเธอแวบหนึ่ง สีหน้าเหมือนรำคาญ
“ทำไมเดินช้าขนาดนี้”
ซุ่ยซุ่ยก้มหน้าไม่พูดอะไร เพียงเดินอย่างระมัดระวัง
แต่เดินไปได้ไม่กี่ก้าว ก็มีลูกบอลหิมะก้อนหนึ่งปาใส่เธอจนล้มก้นจ้ำเบ้า
ซุ่ยซุ่ยเงยหน้าขึ้นมอง แล้วสบเข้ากับใบหน้าที่แฝงความมุ่งร้ายอยู่หลายส่วน
ฟู่หลิงแลบลิ้นปลิ้นตาใส่เธอ มองด้วยท่าทางเอาแต่ใจ “เธอเป็นใคร มาทำอะไรที่บ้านฉัน”
ยังไม่ทันที่ซุ่ยซุ่ยจะตอบ ร่างสองร่างก็เดินออกมาจากด้านใน
ฟู่หลิงร้องดีใจ “พ่อ แม่!”
หลัวชูยิ้มมองเธอ ฟู่อี้เฉินเองก็ก้มลงปัดหิมะบนตัวเธอให้ พร้อมถามเสียงเบา “หนาวไหม รีบกลับเข้าไปข้างในเถอะ”
เสียงนี้...
ซุ่ยซุ่ยเงยหน้ามองเขาทันที ราวกับมีบางอย่างระเบิดขึ้นในหัว
นี่คือ...
พ่อเหรอ?
ฟู่อี้เฉินเหมือนจะรู้สึกถึงสายตาของเธอ จึงหันมามอง
ทันทีที่สบตาเธอ เขาก็ชะงักไปชั่วขณะ
เธอคือ...
“พ่อ หนูหนาวจังเลย เข้าไปข้างในกันเถอะ” ฟู่หลิงพูด
ฟู่อี้เฉินละสายตา อุ้มฟู่หลิงเดินเข้าไปด้านใน
ซุ่ยซุ่ยก็ค่อย ๆ ก้มหน้าลง ใช้มือยันพื้นแล้วลุกขึ้น
แต่พื้นลื่นอยู่บ้าง เธอเพิ่งลุกขึ้นมาได้ครึ่งเดียวก็ล้มลงอีกครั้ง