อะไรนะ?!
แม่ของหลัวชูชะงัก รีบคว้ามือถือมาดู พอเห็นเข้าก็หน้ามืดทันที «นี่มันเรื่องอะไรกันแน่!»
หลัวชูไม่มีทางเลือก จึงเล่าเรื่องก่อนหน้านี้ให้ฟังทั้งหมด โดยบอกแค่ว่าเป็นเรื่องเข้าใจผิด เธอเผลอไปล่วงเกินศิษย์ที่คุณหมอไป๋เพิ่งรับมาโดยไม่ตั้งใจ
ถึงอย่างนั้น แม่ของหลัวชูก็ยังโมโหจนแทบคลั่ง เธอขว้างมือถือใส่ลูกสาวทันที «ไร้ประโยชน์ เรื่องแค่นี้ยังทำไม่สำเร็จ จะเลี้ยงแกไว้ทำไม!»
ฟู่อี้เฉินก้าวเข้ามาขวางให้เธอ มือถือพุ่งกระแทกหน้าผากเขาเต็ม ๆ จนความโกรธของแม่หลัวชูพลันมอดลง
ฟู่อี้เฉินมองเธอนิ่ง ๆ «ภรรยาของผมอยู่บ้านแล้วได้รับการปฏิบัติแบบนี้เหรอ?»
หลัวชูมองเขาด้วยสีหน้าซาบซึ้ง ฟู่อี้เฉินตวัดสายตาเย็นชาไปทางหลัวเยี่ยนซิว ก่อนจะโอบเอวเธอไว้ด้วยมือข้างหนึ่ง แล้วจูงฟู่หลิงเดินออกไป
นี่สิถึงจะเป็นครอบครัวสามคน
หลัวเยี่ยนซิวถ่ายรูปพวกเขาแล้วส่งให้หลัวซู รออยู่นานก็ยังไม่ได้รับคำตอบ เขาจึงแค่นหัวเราะ
ตอนนี้เธอคงนั่งมองรูปแล้วร้องไห้อีกล่ะสิ
ผู้หญิงโง่เง่า
ซุ่ยซุ่ยไม่รู้เรื่องทางฝั่งตระกูลหลัว หลังจากครอบครัวนั้นกลับไป เฮ่อเจากับเฮ่อเหย่ก็ช่วยกันปลอบ ไม่นานเด็กหญิงก็กลับมายิ้มแย้มอีกครั้ง
ไม่นานก็ถึงฤกษ์ดี ซุ่ยซุ่ยประคองถ้วยชาด้วยสองมืออย่างระมัดระวัง ยื่นให้คุณหมอไป๋แล้วก้มกราบเขา คุณหมอไป๋หัวเราะอย่างอารมณ์ดี พลางพยุงศิษย์ตัวน้อยให้ลุกขึ้น ก่อนหยิบจี้หยกมันแพะชิ้นหนึ่งออกมาแขวนไว้ที่คอเธอ
เมื่อเห็นหยกชิ้นนั้น ทุกคนก็มีสีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย