เพื่อให้สะดวกต่อการสอนศิษย์ตัวน้อย คุณหมอไป๋ซื้อบ้านในหมู่บ้านจัดสรรแห่งหนึ่งแบบเร่งด่วนข้ามคืน ทั้งยังขนสมุนไพรของเขามาไว้ที่นี่ด้วย
ซุ่ยซุ่ยเดินไปเรียนได้ทุกวัน แค่เดินไม่กี่ก้าวก็ถึงแล้ว
เหวินเยว่ยังทำกระเป๋านักเรียนใบเล็กให้เธอข้ามคืนด้วย ซุ่ยซุ่ยชอบมากจนวางไม่ลง เดินไปไม่กี่ก้าวก็ต้องหันกลับมาดูกระเป๋าของตัวเอง
ข้อเสียอย่างเดียวก็คือ บ้านหลังนี้ดันอยู่ติดกับบ้านตระกูลฟู่พอดี
พอฟู่หลิงเห็นซุ่ยซุ่ย สีหน้ารังเกียจก็ปรากฏขึ้นทันที ถ้าไม่ใช่เพราะเด็กคนนี้ แม่ของเธอคงไม่โดนคุณยายดุหรอก
เป็นความผิดของเด็กคนนี้ทั้งหมด
เมื่อเห็นซุ่ยซุ่ยกำลังเล่นอยู่ข้างบ่อน้ำ แววตาของฟู่หลิงก็ฉายความมุ่งร้าย เธอย่องเข้าไปหาอย่างเงียบเชียบ
ยัยเด็กสารเลว ไปตายซะ!
ขณะที่เธอกำลังผลักสุดแรง ดอกฟางตงที่กำลังอาบแดดอยู่บนขอบหน้าต่างก็ส่งเสียงกรีดร้องแหลมลั่น
“ซุ่ยซุ่ย หลบเร็ว! มีคนไม่ดี!”
พอได้ยินเช่นนั้น ซุ่ยซุ่ยก็หลบไปด้านข้างตามสัญชาตญาณ ทันใดนั้นก็มีร่างหนึ่งพุ่งเข้ามา สะดุดขาตัวเองแล้วหัวทิ่มตกลงไปในบ่อน้ำดังตูม
“ช่วย—” ฟู่หลิงเพิ่งอ้าปากก็สำลักน้ำเข้าไป ก่อนจะไอค่อกแค่กอย่างแรง ขาทั้งสองข้างตะกุยไปมาอยู่กลางอากาศ น้ำกระเซ็นไปทั่ว ปลาที่อยู่ในบ่อก็ตกใจจนว่ายหนีกันวุ่น
ซุ่ยซุ่ยรีบถอยหลัง พอเห็นภาพตรงหน้า คิ้วเล็ก ๆ ก็ขมวดแน่นด้วยความร้อนใจ “แค่ยืนขึ้นก็พอแล้ว อย่าดิ้นสิ ปลาตัวน้อยจะโดนเตะตายอยู่แล้วนะ”
พูดจบ เธอก็รีบเดินไปที่ขอบบ่อ ยื่นมือเล็ก ๆ ลงไปในน้ำ “ปลาตัวน้อย มานี่เร็ว”