เรื่องหย่า เฉิงจิ่งเหยาร่วมมือเป็นอย่างดี
ตอนเจ้าหน้าที่ถามเหตุผลที่หย่ากัน เขาถึงกับรับผิดไว้กับตัวเองทั้งหมด
อย่างไรเสีย ไม่ว่าใครมองก็เห็นว่าหญิงสาวผู้มีการศึกษาคนนี้ใช้ประโยชน์จากสามีบ้านนอกเพื่ออนาคต แล้วก็ทอดทิ้งเขาไป
เฉิงจิ่งเหยาไม่อยากให้เธอต้องแบกรับคำครหาเช่นนั้น จึงหาข้ออ้างที่ในยุคนั้นจะทำให้เขาถูกตำหนิ ส่วนหยุนหนีกลับได้รับความเห็นใจ
“พวกเราไปตรวจที่โรงพยาบาลมาแล้ว เธอมีลูกไม่ได้ ผมไม่มีทางแต่งงานกับภรรยาที่แม้แต่ลูกก็มีไม่ได้หรอก”
ในยุคสมัยนี้ การสืบทอดทายาทยังเป็นเรื่องสำคัญมาก
แม้ทุกคนจะเข้าใจการกระทำของเฉิงจิ่งเหยา แต่ก็อดดูแคลนเขาไม่ได้
หยุนหนีกลายเป็นคนที่ทุกคนเห็นอกเห็นใจในทันที
หลังหย่ากันอย่างราบรื่น เธอก็รีบส่งเอกสารที่เกี่ยวข้องกับการหย่าไปให้พ่อแม่ทางไปรษณีย์ก่อนถึงวันขึ้นปีใหม่
พอออกจากที่ทำการไปรษณีย์ เธอก็มองท้องฟ้าขาวโพลน พลันรู้สึกสับสนขึ้นมา
เธอไม่รู้ว่าตอนนี้ควรไปที่ไหนอีกแล้ว ไม่มีเหตุผลที่ชอบธรรมให้ค้างที่บ้านเฉิงจิ่งเหยา ส่วนเยาวชนที่จุดเยาวชนลงชนบทต่างก็กลับบ้านไปฉลองปีใหม่กันหมด
การลงชนบทไม่ได้ไร้น้ำใจเสียทีเดียว ดังนั้นเยาวชนจึงได้หยุดยาวกลับไปใช้เวลาฉลองปีใหม่กับครอบครัว
หยุนหนีล้วงตั๋วรถไฟออกจากกระเป๋า ที่จริงเธอซื้อตั๋วกลับบ้านไว้แล้ว เป็นเที่ยวบ่ายวันนี้
เฉิงจิ่งเหยายืนมองเธออยู่ไม่ไกล มือยังหิ้วสัมภาระของเธอไว้
เขาตระหนักชัดเจนเหลือเกินว่าพวกเขาหย่ากันแล้ว และเธอกำลังจะไป