ตอนที่ 152 นางรองในนิยายยุคสมัยเก่าช่างเอาแต่ใจ (12)
ตอนที่ข่าวมาถึงหูเฉิงจิ่งเหยา เขากำลังตุ๋นน้ำแกงปลาอยู่ที่บ้าน
พวกผู้ชายในหมู่บ้านทำงานในไร่นาเสร็จแล้วเดินผ่านหน้าบ้านเขาพอดี กลิ่นน้ำแกงปลาลอยมาแตะจมูก จึงหยุดพักเท้า คิดว่าจะขอแบ่งดื่มสักชาม
คุยกันไปคุยกันมา ไม่รู้ทำไมบทสนทนาถึงวกไปถึงจุดเยาวชนลงชนบท
“ได้ยินกันหรือยัง? วันนี้ที่จุดเยาวชนลงชนบทครึกครื้นน่าดูเลย!”
“เกิดอะไรขึ้น?”
“ฉันก็ได้ยินคนอื่นเขาพูดกันมา มีเยาวชนหญิงคนหนึ่งถูกเห็นว่ากลางวันแสก ๆ แอบไปพลอดรักกับผู้ชายในหมู่บ้านของเราในป่าละเมาะ!”
“จริงหรือเปล่า เยาวชนหญิงคนไหนใจกล้าขนาดนั้น?”
“ก็คนที่หน้าตาสะสวย ดูสดใสมีชีวิตชีวาคนนั้นไง เยาวชนหญิงที่ชื่อเสิ่นอะไรสักอย่าง หยุนหนีนั่นแหละ”
“เยาวชนเสิ่นน่ะหรือ สวยจริง ๆ ผิวขาวจนเหมือนเปล่งประกาย ฉันไม่เคยเห็นผู้หญิงคนไหนสวยขนาดนี้มาก่อนเลย”
“ไม่รู้เหมือนกันว่าผู้ชายคนไหนในหมู่บ้านเราโชคดีขนาดนั้น ถึงได้เข้าตาเธอ”
“...”
เฉิงจิ่งเหยาได้ยินคนข้างนอกกำลังพูดถึงหยุนหนี เขาจึงตักน้ำแกงปลาใส่ชามออกไปหลายใบอย่างไม่แสดงอาการ แล้วนั่งลงข้างคนเหล่านั้น ก่อนถามขึ้นราวกับไม่ใส่ใจ “เมื่อกี้คุยอะไรกันอยู่หรือ?”
ชายที่เริ่มพูดเรื่องซุบซิบรับชามน้ำแกงปลาไป รีบยกขึ้นดื่มอึกหนึ่งก่อน แล้วเอ่ยชม “น้ำแกงนี่หอมหวานอร่อยจริง ๆ! จิ่งเหยา ฝีมือทำอาหารของนายไม่เป็นรองใครเลย ถ้าผู้หญิงคนไหนได้แต่งกับนาย ต่อไปคงสุขสบายแน่!”