“คุณคิดว่าตัวเองเป็นคุณชายตระกูลร่ำรวยที่ทิ้งทรัพย์สินทั้งหมดเพื่อฉันเหรอ?”
หยุนหนีแกล้งหลับต่อไม่ไหวแล้วจริง ๆ เธอพลิกตัวหันไปมองลู่จิ่งเหยา ก่อนถามอย่างประหลาดใจ
ในแววตาที่ลู่จิ่งเหยามองเธอมีความหยั่งเชิงอย่างระมัดระวังอยู่เล็กน้อย “ไม่ใช่เหรอ?”
หยุนหนีอ้าปากเหมือนจะพูดอะไร แต่แล้วก็ปิดปากลง เธออดถอนใจในใจไม่ได้ “ระบบ พระเอกนี่ถึงกับจินตนาการเรื่องราวขึ้นมาเองทั้งเรื่อง แถมยังน้ำเน่ายิ่งกว่าที่แต่งไว้ในต้นฉบับอีก...”
ระบบเองก็เงียบไป ก่อนตอบเสียงเนิบช้า
[โฮสต์ ฉันว่าพวกเราอาจไม่ต้องทำภารกิจก็ได้ พระเอกเล่นบทจนจบเรื่องเองได้เลย]
หยุนหนีกลั้นหัวเราะจนแทบทรมาน เธอมุดหน้าลงไปในผ้าห่ม หัวเราะจนมีน้ำตาเอ่อออกมา
หลังจากหัวเราะจนพอใจแล้ว เธอก็พยายามปรับลมหายใจให้เป็นปกติ ก่อนจะโผล่หน้าออกมาครึ่งหนึ่งจากผ้าห่ม ดวงตาชุ่มน้ำมองลู่จิ่งเหยา “ที่คุณเดา...ก็ถูกเกือบหมด”
เมื่อได้ยินประโยคนั้น ลู่จิ่งเหยาชะงักไปก่อน จากนั้นสีหน้าก็ฉายแววว่าเป็นอย่างที่คิด ทั้งยังเจือความสงสารอยู่ด้วย
เขาไม่ได้ซักไซ้ต่อ เพียงยื่นมือมาตบหลังเธอเบา ๆ น้ำเสียงอ่อนโยน “หนี่หนี่ เรื่องมันผ่านไปแล้ว ฉันจะไม่ไปไหน และจะไม่ยอมให้ใครมาแยกเราจากกัน”
พอได้ยินคำพูดของเขา จู่ ๆ หยุนหนีก็ไม่ค่อยมีความสุขขึ้นมาเสียแล้ว
ปากผู้ชายเชื่อถือไม่ได้ทั้งนั้น
พอลู่จิ่งเหยารู้ความจริงทั้งหมดเมื่อไร เขาก็จะหนีเร็วยิ่งกว่าใคร