“ใครเหรอ?”
หยุนหนีมองหน้าจอโทรศัพท์ที่เขาวางไว้บนโต๊ะอย่างสงสัย
แต่เธอยังไม่ทันได้เห็นชัด ๆ เจียงจิ่งเหยาก็หยิบโทรศัพท์ไปแล้ว
“สายจากพาร์ตเนอร์น่ะ”
เจียงจิ่งเหยาอธิบายส่ง ๆ ก่อนถือโทรศัพท์เดินออกจากห้องทำงาน
เขาปิดประตูห้องก่อนกดรับสาย
เสียงของเจียงจิ่งเยว่ดังขึ้น “พี่ ผมเจอชิงหานแล้วครับ”
“พูดเรื่องสำคัญมา” ตอนนี้เจียงจิ่งเหยาแทบไม่มีความอดทนให้เขา
กับซูชิงหานที่มาพักอาศัยอยู่ในตระกูลเจียงชั่วคราว เขายิ่งเป็นเช่นนั้น
ซูชิงหานได้รับผลกระทบจากเหตุก่อการร้ายในต่างประเทศ ถูกยิงจนต้องเข้ารักษาตัวในโรงพยาบาล ทางตระกูลเจียงก็ช่วยว่าจ้างทีมแพทย์ท้องถิ่นที่ดีที่สุดให้เธอแล้ว นับว่าทำเต็มที่จนไม่ติดค้างอะไรอีก
ส่วนการสนับสนุนทางใจที่มากไปกว่านั้น เขาไม่ใช่เจียงจิ่งเยว่ จึงไม่ได้มีความรู้สึกมากมายให้โปรยปราย
เจียงจิ่งเยว่กลัวพี่ชายคนนี้มาตั้งแต่เด็ก เวลานี้จึงยิ่งไม่กล้าพูดอะไรไร้สาระ รีบเข้าประเด็นทันที “พี่ ตอนนี้ชิงหานยังไม่ฟื้น ผมคงต้องอยู่ที่นี่ดูแลเธออีกนาน พี่ช่วยสะกดจิตหยุนหนีหรือยังครับ?”
“ผมรู้ว่าทำแบบนี้ไม่ถูก แต่ตอนนี้ยังไม่รู้ว่าชิงหานจะเป็นตายร้ายดียังไง ผมเป็นห่วงเธอจริง ๆ แต่ผมสัญญาว่าพอชิงหานพ้นขีดอันตรายแล้ว ผมจะกลับประเทศไปแต่งงานกับหยุนหนี”
หลังได้ฟังคำสัญญาหนักแน่นของเจียงจิ่งเยว่จากปลายสาย เจียงจิ่งเหยาก็เงียบไปครู่หนึ่ง