ชาวบ้านหมู่บ้านต้าเหอพอเอ่ยถึงเฉิงจิ่งเหยา ต่างก็อดทอดถอนใจไม่ได้
เด็กคนนี้น่าสงสารจริง ๆ ไม่เพียงเสียพ่อไปตั้งแต่ยังเล็ก แม่ของเขายังสุขภาพไม่ดี ล้มป่วยติดเตียงอยู่เป็นประจำ
เขาเริ่มติดตามผู้ใหญ่ในหมู่บ้านออกไปทำงานในไร่ตั้งแต่อายุเจ็ดแปดขวบ หาแต้มแรงงานให้ครอบครัวและซื้อยาให้แม่
พอเติบโตเป็นผู้ใหญ่ เขาก็หาแต้มแรงงานได้มากขึ้นเรื่อย ๆ ชีวิตกำลังจะดีขึ้นเสียที ทว่าร่างกายของแม่กลับทนไม่ไหวและจากไป
เฉิงจิ่งเหยาจึงใช้ชีวิตตามลำพังมาเช่นนั้น
ทุกวันนี้เขาตัวคนเดียว กินอิ่มก็พอ ไม่ต้องห่วงคนทั้งบ้าน อีกทั้งยังร่างกายแข็งแรง ทำงานได้มากและรวดเร็ว แถมยังหัวไว รู้จักขึ้นเขาไปล่าสัตว์ เก็บของป่ามาขายในตัวเมืองหาเงิน
บ้านอื่น ๆ ในหมู่บ้านจะได้กินเนื้อสัตว์ก็เฉพาะช่วงเทศกาล แต่บ้านของเขากลับมีกลิ่นหอมของเนื้อโชยออกมาจากลานบ้านทุกมื้อ
ไม่ใช่ว่าจะไม่มีใครคิดไม่ซื่อ แต่พอเห็นรูปร่างกำยำของเขา ทุกคนก็พากันเผ่นหนี
นานวันเข้า คนในหมู่บ้านที่อยากหาคู่ให้เขากลับมีมากขึ้นทุกปี
แต่ไม่รู้ว่าเด็กคนนี้ยังไม่รู้จักความรักหรืออย่างไร ทุกครั้งก็ปฏิเสธหมด แม้แต่ลูกสาวผู้ใหญ่บ้านเขายังไม่ยอมตกลง บอกว่าไม่ได้คิดเรื่องนี้ ไม่อยากทำให้ฝ่ายหญิงเสียเวลา
วันนี้เขามาทำงานในไร่ตั้งแต่เช้าตรู่
เฉินเจี้ยนกั๋วเห็นเขามาเร็วขนาดนี้ก็แปลกใจอยู่บ้าง
สองปีมานี้เฉิงจิ่งเหยาคงหาเงินได้ไม่น้อย งานในหมู่บ้านเขามักรอให้คนอื่นทำกันใกล้เสร็จแล้วค่อยมาเก็บงานส่วนของตัวเองอย่างไม่รีบร้อน