“ระบบ ภารกิจในโลกนี้ของฉันถือว่าสำเร็จแล้วหรือยัง?”
เสียงระบบดังขึ้นอย่างเอือมระอา
[สำเร็จแล้ว โฮสต์]
[อีกอย่าง ฉันเปิดโหมดสำหรับเด็กแล้ว ห้ามรบกวน]
เมื่อได้คำยืนยันจากระบบ หยุนหนีก็วางใจลงได้เสียที
ที่จริงเธอก็คิดถึงพระเอกอยู่เหมือนกัน ตอนแรกยังแสร้งผลักเขาเบา ๆ แต่ต่อมามือที่วางอยู่บนอกเขาก็เลื่อนไปโอบรอบต้นคอ
เฉิงจิ่งเหยารับรู้ได้ว่าเธอยอมรับเขาทั้งใจ จึงยิ่งได้กำลังใจ เขาอุ้มเธอขึ้นมาทั้งตัวแล้วพาเดินไปยังเตียงใหญ่ด้านหลัง
…………
ฟ้าเริ่มมืดลง หยุนหนีใช้เวลาอยู่ที่บ้านของเฉิงจิ่งเหยาตลอดช่วงบ่าย
พอถึงเวลาอาหารเย็น เฉิงจิ่งเหยาก็ลุกไปทำกับข้าวก่อน ส่วนหยุนหนีอ้อยอิ่งอยู่บนเตียงพักใหญ่กว่าจะเปลี่ยนมาสวมกระโปรงสีน้ำเงินที่ใส่ออกไปข้างนอก แล้วค่อยลุกลงจากเตียง
กลิ่นหอมจากในครัวทำให้หยุนหนีคิดถึงฝีมือทำอาหารของเฉิงจิ่งเหยาอยู่ไม่น้อย
เธอนั่งลงข้างโต๊ะอาหาร ไม่นานเฉิงจิ่งเหยาก็ยกกับข้าวที่ผัดเสร็จแล้วมาวางบนโต๊ะ
หยุนหนีลองชิมอาหารทุกจานอย่างละคำ จากนั้นก็พยักหน้าเหมือนกำลังให้คะแนน “ฝีมือไม่ตกเลยนะ”
เฉิงจิ่งเหยามองเธอด้วยรอยยิ้มบาง ๆ “คุณพอใจก็ดีแล้ว”
กินมื้อเย็นเสร็จ หยุนหนีก็ต้องกลับบ้านแล้ว หากดึกกว่านี้คุณนายไจ๋อวี้เจินคงเป็นห่วง
เดิมทีเฉิงจิ่งเหยาคิดจะขับรถไปส่ง แต่หยุนหนีคิดว่าจากที่นี่ไปบ้านเธอเดินแค่สิบกว่านาที ไม่จำเป็นต้องขับรถไปส่งพอดีได้เดินย่อยอาหารด้วย