หยุนหนียิ้มส่งสาวน้อยที่ทำหน้าเหมือนกำลังฟินกับคู่รักจากไป ก่อนจะหันกลับมาบิดเอวเจียงจิ่งเหยาเบา ๆ “ตอนถ่ายรูป คุณแอบจู่โจมฉันทำไม?”
“ก็คุณแอบจู่โจมผมก่อนตอนถ่ายรูปเมื่อบ่ายไม่ใช่เหรอ?” เจียงจิ่งเหยาหยอก “ผมก็แค่เอาคืนด้วยวิธีเดียวกัน”
“คุณ...คุณ...คุณ!” หยุนหนีเถียงไม่ออก คำโบราณเขาใช้กันแบบนี้เหรอ?
“คุณนี่น่าหมั่นไส้จริง ๆ” เธอสะบัดหน้าหนี แล้วเดินฉับ ๆ ไปยังจุดต่อแถวขึ้นม้าหมุน
เจียงจิ่งเหยาไม่ได้ตามไป เพราะยังมีภารกิจที่หยุนหนีฝากไว้ เขาเดินไปยังบริเวณนั่งรอใกล้ ๆ ยกโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วเริ่มบันทึกวิดีโอ
ม้าหมุนหนึ่งรอบนั่งได้หลายคน หยุนหนีตามกลุ่มคนชุดแรกที่ต่อแถวขึ้นไปนั่งบนรถม้า
รถม้าของเธออยู่ไม่ไกลจากเจียงจิ่งเหยา เธอโบกมือให้เขา
ใบหน้ายิ้มแย้มสดใสของเธอปรากฏขึ้นบนหน้าจอวิดีโอ หูกระต่ายบนศีรษะยังขยับไหวไปตามจังหวะที่เธอโยกตัว
การคอยบริการคนอื่นเป็นประสบการณ์ที่หาได้ยากในชีวิตเกือบสามสิบปีของเจียงจิ่งเหยา แต่ก็ไม่ได้ทำให้เขารู้สึกไม่ชอบ
พอลงจากม้าหมุน หยุนหนีก็ขอโทรศัพท์จากเขาเพื่อดูวิดีโอที่ถ่ายไว้
มือของเจียงจิ่งเหยานิ่งมาก วิดีโอที่ถ่ายออกมาจึงดูราวกับติดตั้งอุปกรณ์กันสั่นไว้ ภาพนิ่งสนิทไม่ไหวเอน
หยุนหนีดูแล้วพอใจมาก จึงมอบจูบหอม ๆ ให้ที่แก้มเขาเป็นรางวัล
หลังจากลองนั่งม้าหมุนแล้ว ทั้งคู่ก็ไปเล่นเครื่องเล่นหวาดเสียวอีกสองสามอย่าง ก่อนจะไปนั่งที่ร้านอาหารซึ่งเป็นจุดชมการแสดงแสงสีตอนกลางคืนที่ดีที่สุด