“คุณมาที่นี่ได้ยังไงคะ?”
เจียงจิ่งเหยายื่นมือรับเธอไว้ได้อย่างมั่นคง ฝ่ามือประคองเอวเธอ ก่อนเอ่ยอย่างไม่รีบร้อนว่า “พอดีมีธุระแถวนี้ เลยแวะมาดูว่าการออดิชันของคุณเป็นยังไงบ้าง”
หยุนหนีได้ยินเขาพูดแบบนั้น แต่ในใจก็ยังไม่ค่อยเชื่อ
สถานที่ออดิชันอยู่ไกลจากใจกลางเมืองมาก อีกทั้งบริเวณนี้ยังเต็มไปด้วยฉากถ่ายทำ ไม่มีเขตการค้าอยู่เลยสักนิด
เห็นชัดว่าเขาตั้งใจมาหาเธอโดยเฉพาะ
เธอเงยหน้ามองเขา ดวงตาโค้งเป็นเสี้ยวจันทร์พลางยิ้ม แล้วไม่คิดจะแฉเขา “งั้นคุณก็มาถูกจังหวะพอดี ฉันเพิ่งออดิชันเสร็จ”
“ผลเป็นยังไงบ้าง?”
“ผู้กำกับจางให้กลับไปรอฟังข่าวค่ะ ไม่ได้บอกว่าดีหรือไม่ดี” หยุนหนีพูดตามตรง เธอเองก็เดาใจผู้กำกับไม่ออก “แต่ฉันทำเต็มที่แล้ว ผลจะออกมายังไงฉันก็ยอมรับได้ค่ะ”
เจียงจิ่งเหยาไม่ได้พูดปลอบใจอะไร เขาปล่อยเอวเธอ แล้วจับมือเธออย่างเป็นธรรมชาติ “ไปกันเถอะ เปลี่ยนเสื้อผ้าก่อน”
หยุนหนีเดินตามเขาไปยังห้องแต่งหน้า มือของเธอแนบอยู่ในฝ่ามืออุ่น ๆ ของเขา ความกระวนกระวายใจจึงค่อย ๆ คลายลงไม่น้อย
หลิวเวยที่เดินตามหลังพวกเขามาถึงบางอ้อ ผู้ชายคนนี้คงเป็นแฟนหนุ่มที่มีเส้นสายอยู่บ้างของหยุนหนี
พอได้เห็นวันนี้แล้ว เงื่อนไขของเขาดีเกินไปจริง ๆ หน้าตาหล่อเหลา บุคลิกสง่างาม มีเสน่ห์ยิ่งกว่าหนุ่มหล่อหน้าใหม่ในวงการบันเทิงเสียอีก
ในวงการนี้ การมีหรือไม่มีคนหนุนหลังก็สำคัญอยู่ไม่น้อย
ถ้าได้ผู้สนับสนุนที่อายุห่างกันไม่มาก แถมยังหน้าตาดี ก็ถือว่าโชคดีมากแล้ว
หยุนหนีล้างเครื่องสำอางและเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จ ก็ขึ้นรถของเจียงจิ่งเหยาออกไปทันที