“คุณมาที่นี่ได้ยังไง?”
หยุนหนีเดินเข้าไปหาเขา พออยู่ใกล้จึงสังเกตเห็นว่าสีหน้าเขาดูไม่ค่อยดีนัก
เจียงจิ่งเหยาทำหน้าบึ้งตึง เขามาถึงได้พักหนึ่งแล้ว บังเอิญเจอเธอกำลังถ่ายฉากก่อนหน้าอยู่พอดี พอผู้ช่วยผู้กำกับเห็นเขามา ก็รีบต้อนรับอย่างกระตือรือร้น พาเขาเข้าไปในบริเวณถ่ายทำ
ทันทีที่เข้าไป เขาก็เห็นภาพชายคนอื่นโอบเธอไว้ในอ้อมแขนผ่านจอมอนิเตอร์
สายตาที่เธอเงยหน้ามองชายคนนั้นทำให้หัวใจเขาหนักอึ้งขึ้นมา
“ทำไมฉากเมื่อกี้ถึงไม่ใช้ตัวแสดงแทน?” เขาหาตัวแสดงแทนไว้หลายคนแล้วแท้ ๆ รับรองได้ว่าพวกเธอจะช่วยถ่ายฉากใกล้ชิดของเธอได้ทุกรูปแบบ
“ฉากเมื่อกี้เหรอ?” หยุนหนีรู้ทันทีว่าเขาเห็นฉากใกล้ชิดก่อนหน้านี้ของเธอเข้าแล้ว จึงหึงขึ้นมา
แต่ฉากนั้นก็ไม่มีจูบ ไม่ต้องพูดถึงฉากบนเตียง แค่กอดกันเท่านั้นเอง เขายังจะโกรธอีกหรือ?
เธอทั้งจนใจทั้งอยากหัวเราะ แต่ก็ยังยื่นมือไปดึงชายแขนเสื้อเขา น้ำเสียงอ่อนลง “ฉากนั้นมีแค่กอดกับกระซิบข้างหู ไม่มีแม้แต่ฉากจูบ จะใช้ตัวแสดงแทนไปทำไมล่ะ?”
แนวกรามของเจียงจิ่งเหยาขบแน่นกว่าเดิม สายตาเลยผ่านเธอไปยังโจวเหยียนหลินซึ่งกำลังคุยกับผู้ช่วยอยู่ไม่ไกล ท่าทางสง่างามอ่อนโยนราวหยกงาม แต่น้ำเสียงกลับเย็นเยียบยิ่งกว่าเดิม “กอดก็ไม่ได้”