ในบรรดาเยาวชนที่ลงชนบท หวังชุนเยี่ยนเป็นคนที่ตกตะลึงที่สุดอย่างไม่ต้องสงสัย
เธอคิดว่าคนอย่างเสิ่นหยุนหนีคงจงใจไปเกาะแกะผู้ชายในหมู่บ้าน เพราะอยากอู้งานไม่ทำงานไร่นา
แต่ความจริงเสิ่นหยุนหนีไม่ได้เห็นผู้ชายพวกนั้นอยู่ในสายตาเลย และไม่มีทางคบหากับพวกเขาอย่างจริงจัง
เพราะอย่างนั้นเธอถึงได้กำเริบเสิบสาน คิดใช้เรื่องนี้ทำลายชื่อเสียงของเสิ่นหยุนหนี ทางที่ดีต้องให้คนในจุดเยาวชนลงชนบททุกคนรู้ว่าเธอไม่รักนวลสงวนตัว ต่อไปจะได้ไม่มีหน้าสู้ใครในหมู่บ้าน
แต่เธอไม่คิดเลยว่าเสิ่นหยุนหนีจะจริงจัง
ชั่วขณะนั้นเธอถึงกับพูดไม่ออก กระทั่งเริ่มสับสนว่าที่ผ่านมาเธอคอยเล่นงานเสิ่นหยุนหนีมาตลอดนั้นเป็นเรื่องผิดหรือเปล่า ที่จริงเสิ่นหยุนหนีอาจไม่ได้มีจิตใจลึกล้ำอย่างที่เธอคิดก็ได้
หยุนหนีให้เฉิงจิ่งเหยาจอดจักรยานไว้หน้าประตูรั้วของจุดเยาวชนลงชนบท แล้วให้เขาเข้าไปช่วยเก็บสัมภาระด้วยกัน
ในเมื่อประกาศออกไปแล้วว่าจะแต่งงานกัน เธอก็มีเหตุผลชอบธรรมที่จะย้ายออกจากจุดเยาวชนลงชนบท
หยุนหนีทนอยู่ที่นี่ต่อไปไม่ไหวแล้ว สภาพแวดล้อมแย่ก็เรื่องหนึ่ง แต่ที่สำคัญที่สุดคือมีคนกรนตอนกลางคืนมากเกินไป เธอไม่ได้หลับเต็มอิ่มมานานแล้ว
เหล่าเยาวชนยังคงตะลึงกับข่าวที่เสิ่นหยุนหนีไปจดทะเบียนสมรสกับคนในหมู่บ้านจนตั้งสติไม่ทัน ได้แต่มองชายร่างใหญ่ช่วยเก็บสัมภาระกองโตให้เธอ แล้วหิ้วออกไป
เฉิงจิ่งเหยาแขวนสัมภาระไว้สองข้างแฮนด์จักรยาน รอจนหยุนหนีนั่งได้มั่นคงแล้ว เขาก็ออกแรงถีบมุ่งหน้าไปบ้านของตน
ในเมื่อเปิดเผยความสัมพันธ์กันแล้ว หยุนหนีจึงกอดเอวเฉิงจิ่งเหยาต่อหน้าทุกคนได้อย่างสบายใจ