เจียงฉือเย่ได้ยินจากคุณน้าสวีว่าลู่จิ่งเหยากลับไปเหลียนเฉิงอีกแล้ว หลังจากคิดทบทวนอยู่หลายตลบ เขาก็ตัดสินใจไปหาอีกฝ่ายด้วยตัวเอง เพื่อเล่าเรื่องที่สืบพบให้ฟังทั้งหมด
ตอนที่ประตูห้องทำงานถูกผลักเปิด ลู่จิ่งเหยากำลังก้มหน้าอ่านสัญญาอยู่
เขาเงยหน้าขึ้นเห็นคนที่เข้ามา คิ้วขมวดเล็กน้อย น้ำเสียงเจือความประหลาดใจอยู่บ้าง “มาทำไมเหรอ?”
เจียงฉือเย่ยืนอยู่ตรงประตู วันนี้หาได้ยิ้มทะเล้นเหมือนเคย
เขาปิดประตูตามหลัง เดินไปยังโต๊ะทำงาน ดึงเก้าอี้ออกแล้วนั่งลงอย่างไม่ค่อยเป็นธรรมชาติ พลางลูบผมสีทองตรงท้ายทอย “พี่ลู่ ผมมีเรื่องอยากคุยด้วย ก็เลยมาหา”
ลู่จิ่งเหยาวางปากกาในมือลง เอนหลังพิงพนักเก้าอี้ สายตาพินิจมองอีกฝ่าย “เรื่องอะไร?”
เจียงฉือเย่อ้าปากแล้วก็หุบลง คล้ายกำลังเรียบเรียงคำพูด เขาลังเลอยู่หลายวินาที ก่อนจะเอ่ยขึ้นว่า “เรื่องนี้...เดี๋ยวพอผมพูดออกไป พี่ต้องเตรียมใจไว้หน่อยนะ”
สีหน้าของลู่จิ่งเหยาไม่เปลี่ยน แต่แววตาหม่นลงเล็กน้อย “มีอะไรก็รีบพูด มีอะไรก็รีบว่ามา”
ได้ยินน้ำเสียงหงุดหงิดของเขา เจียงฉือเย่ก็รู้ว่าถ้ายังอ้อมค้อมต่อไป คงถูกไล่ออกไปจริง ๆ เขาล้วงแฟ้มเอกสารออกจากกระเป๋า วางลงบนโต๊ะแล้วเลื่อนไปทางลู่จิ่งเหยา
“เป็นเรื่องของพี่สะใภ้...เมิ่งหยุนหนี” เจียงฉือเย่พูดไปครึ่งหนึ่งก็เปลี่ยนคำเรียก น้ำเสียงลดต่ำลงโดยไม่รู้ตัว “ขอพูดไว้ก่อนนะ ผมไม่ได้ตั้งใจไปสืบเรื่องเธอจริง ๆ”
“ผมแค่...สงสัยน่ะ พี่ก็เอาแต่ปิดบังไม่ให้ดู ผมเลยไปสืบมานิดหน่อย แล้วก็...ไปเจอเรื่องบางอย่างเข้า...”