ลู่จิ่งเหยาสั่งให้คนพาเจียงฉือเย่ซึ่งยังคิดจะค้างคืนที่รีสอร์ตออกไป
เขาไม่ได้คิดจะบอกหยุนหนีว่าความทรงจำของเขากลับคืนมาแล้ว เพราะฉะนั้นต้นตอความเสี่ยงทุกอย่างที่อาจทำให้เรื่องนี้ถูกเปิดเผยย่อมต้องจัดการให้หมด
เมื่อกลับมาถึงสระว่ายน้ำ หยุนหนีก็ขึ้นจากน้ำมานอนดื่มน้ำผลไม้อยู่บนโซฟาแล้ว
“ยังอยากเล่นต่อไหม?” ลู่จิ่งเหยาเดินเข้าไปถาม พลางหลุบตามองเธอ
หยุนหนียกน้ำผลไม้ขึ้นจิบ ก่อนเงยหน้ามองเขา “เมื่อกี้คุณไปไหนมา?”
“ไปห้องน้ำมา” ลู่จิ่งเหยาตอบอย่างไม่ใส่ใจ
หยุนหนีพยักหน้า ไม่ได้สงสัยอะไร “งั้นเรากลับกันเถอะ เล่นนานแล้วก็เริ่มเบื่อเหมือนกัน”
“ได้”
พอกลับถึงห้องสวีตของโรงแรม หยุนหนีก็รู้สึกว่าตัวเองยังไม่สะอาด จึงเข้าไปในห้องน้ำอีกครั้ง
เธอถอดชุดว่ายน้ำแล้วถึงนึกขึ้นได้ว่ายังไม่ได้หยิบเสื้อผ้าสำหรับเปลี่ยน จึงแง้มประตูออกเล็กน้อยแล้วตะโกนเรียกคนข้างนอก “ต้าลี่ อยู่ไหม?”
ลู่จิ่งเหยาเดินตามเสียงมา “มีอะไร?”
“ช่วยหยิบเสื้อผ้าสำหรับเปลี่ยนให้หน่อย อยู่ในกระเป๋าเดินทาง”
ไม่นานนัก เสียงรูดซิปก็ดังมาจากนอกประตู ลู่จิ่งเหยาหยิบชุดหนึ่งส่งให้เธอแบบขอไปที
หยุนหนียื่นมือออกไปรับผ่านช่องประตู กล่าวขอบคุณแล้วกำลังจะปิดประตู ทว่าจู่ ๆ ก็มีคนใช้ขาดันประตูค้างไว้
ลู่จิ่งเหยาผลักประตูเข้ามา ก่อนหันกลับไปปิดอย่างคล่องแคล่วในคราวเดียว
หยุนหนียังไม่ทันตั้งตัว เขาก็เข้ามาแล้ว