ทันทีที่ทั้งสองก้าวเข้าไปในห้องจัดเลี้ยง สายตาหลายคู่ก็หันมามอง
หลี่อวี้เป็นหลานชายเพียงคนเดียวของคุณปู่หลี่ ทั้งยังเป็นคนเด่นในแวดวงธุรกิจของเหลียนเฉิงอยู่แล้ว หญิงสาวที่ยืนข้างกายเขาจึงกลายเป็นจุดสนใจของทุกคนอย่างไม่ต้องสงสัย
ไม่นานนัก สตรีวัยกลางคนผู้แต่งกายด้วยชุดกี่เพ้าก็เดินเข้ามาหา เธอมองหยุนหนีตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนถามด้วยรอยยิ้ม “อาอวี้ นี่แฟนเธอเหรอ? ไม่เคยเห็นมาก่อนเลยนะ”
หลี่อวี้ไม่ได้ปฏิเสธ เขายิ้มพลางเอียงหน้ามองหยุนหนี น้ำเสียงคลุมเครือชวนให้คิดไปไกล “พาเธอมาสัมผัสบรรยากาศสักหน่อย”
คำพูดนั้นกำกวม ไม่ได้ยอมรับและไม่ได้ปฏิเสธ ทว่ากลับชวนให้คนจินตนาการไปไกลกว่าการตอบรับตรง ๆ เสียอีก
สตรีสูงวัยยิ้มอย่างเข้าใจทันที ก่อนจะจูงมือหยุนหนีแล้วชมว่า “หน้าตาสวยจริง ๆ”
จากนั้นเธอก็หันไปพูดกับหลี่อวี้ “ถ้าคุณปู่รู้ว่าเธอมีแฟนแล้ว คงดีใจมากแน่”
หยุนหนีฟังแล้วรู้สึกอึดอัดไปทั้งตัว แต่ต่อหน้าคนมากมาย เธอก็ไม่สะดวกจะหักหน้าหลี่อวี้ตรง ๆ จึงทำได้เพียงยิ้มอย่างสุภาพ แสร้งทำเป็นไม่ได้ยินอะไร
แต่ตอนนี้เธอก็เริ่มเข้าใจแล้วว่างานเลี้ยงคืนนี้คงเป็นงานเลี้ยงครอบครัวของคุณหลี่ งานฉลองที่หน้าประตูมีคุณปู่หลี่อยู่ด้วย น่าจะเป็นญาติผู้ใหญ่ของเขา
คุณหลี่พาเธอมาด้วย คงไม่ได้คิดจะใช้เธอเป็นโล่กันญาติ ๆ ที่คอยเร่งให้แต่งงานหรอกนะ
เวลาต่อจากนั้น หยุนหนีเดินตามหลี่อวี้ รับสายตาพินิจพิเคราะห์และคำทักทายจากผู้คนระลอกแล้วระลอกเล่า เธอต้องยิ้มตามมารยาท แถมยังดื่มไปหลายแก้วจนแทบยิ้มค้าง