พอได้ยินเขาพูดเช่นนี้ หยุนหนีก็รู้สึกใจหวิว ดวงตาร้อนผ่าวขึ้นมาเล็กน้อย
เฉิงจิ่งเหยาไม่รู้ว่าแผนการจากไปของเธอจะต้องเกิดขึ้นไม่ช้าก็เร็ว ดังนั้นคำพูดเหล่านี้ของเขาจึงยิ่งทำให้เธอฟังแล้วรู้สึกปวดใจ
หยุนหนีเบือนหน้า น้ำตาคลออยู่ในดวงตา เธอกะพริบตาถี่ ๆ เพื่อข่มกลั้นไม่ให้มันร่วงลงมา
เธอยื่นมือโอบเอวเขา ซุกใบหน้ากับอก แล้วพูดเสียงแหบว่า “เฉิงจิ่งเหยา พูดแบบนี้ไม่ถูกนะ”
ร่างของเฉิงจิ่งเหยาแข็งเกร็งไปชั่วขณะ เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อย ๆ ยกมือขึ้นโอบเธอไว้ในอ้อมแขน
“งั้นคุณพูดมา ผมฟังอยู่”
หยุนหนีกระแอมเล็กน้อย แล้วสอนเขาอย่างจริงจังว่า “คุณควรพูดว่า เสิ่นหยุนหนี ถ้าคุณอยากกลับเข้าเมือง ผมก็จะกลับไปกับคุณ ถ้าคุณอยากอยู่หมู่บ้านต้าเหอ ผมก็จะอยู่หมู่บ้านต้าเหอกับคุณ ไม่ว่าคุณจะไปไหน ผมก็จะไปที่นั่นด้วย”
“ถ้าวันหนึ่งฉันจากไปจริง ๆ คุณก็ต้องจำไว้ว่ามาตามหาฉัน เข้าใจไหม?”
เฉิงจิ่งเหยาชะงักไปเล็กน้อย แววตาค่อย ๆ อ่อนโยนลง
ในความสัมพันธ์ครั้งนี้ เขาเป็นฝ่ายไม่มั่นใจมาโดยตลอด แม้แต่การแต่งงานก็เป็นเพียงผลจากการประชดประชันชั่ววูบของเธอ
เขาไม่เคยหวังว่าเธอจะยอมอยู่ต่อเพื่อเขา และไม่อยากฝืนใจเธอ เพราะกลัวว่าเธอจะต้องทนทุกข์
แต่เขาไม่เคยคิดเลยว่าเธอจะพูดแบบนี้
ในสายตาของเธอ ดูเหมือนว่าเขาจะไม่ได้ไร้ความสำคัญเสียทีเดียว
หัวใจของเฉิงจิ่งเหยาร้อนวาบ เขากระชับวงแขน กอดเธอแน่นขึ้น “ได้”
“คุณไปไหน ผมก็จะไปด้วย”