หยุนหนีตื่นขึ้นมาในวันรุ่งขึ้น เธอลูบที่นอนว่างเปล่าข้างกาย ฝั่งที่ลู่จิ่งเหยานอนเย็นเฉียบ ดูราวกับว่าเขาไม่ได้กลับมาทั้งคืน
เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู ข้อความที่ส่งไปเมื่อวานยังไม่มีคำตอบกลับมา
หยุนหนีลุกลงจากเตียงอย่างงุนงง ห้องนั่งเล่นก็เงียบสงัดเช่นกัน
ลู่จิ่งเหยาคงไม่ได้ไปแล้วหรอกนะ?
เขาไม่เคยมีครั้งไหนที่ไม่ตอบข้อความเธอ หรือไม่กลับบ้านมาค้างคืน
เธอเคยคิดไว้แล้วว่าสักวันวันนี้ต้องมาถึง แต่ไม่คิดว่าจะมาเร็วขนาดนี้
ในเช้าวันธรรมดาแสนเรียบง่ายคืนหนึ่ง เขายังส่งข้อความมาบอกเมื่อคืนว่าจะทำงานล่วงเวลา แต่พอถึงเช้าวันถัดมา เขากลับไม่ตอบข้อความและหายตัวไป
จู่ ๆ หยุนหนีก็รู้สึกหายใจไม่ออก เธอยกมือขึ้นกุมหน้าอก
ที่จริงเธอเตรียมใจไว้ตั้งนานแล้วไม่ใช่หรือ ว่าสักวันจะต้องเป็นแบบนี้
แล้วทำไมพอวันนั้นมาถึงจริง ๆ เธอถึงรู้สึกเจ็บปวดและสับสนขนาดนี้
「ระบบ พระเอกไปจริง ๆ แล้วเหรอ」
[โฮสต์ อย่าเสียใจไปเลย ลองนับช่วงเวลาตามเนื้อเรื่องดู พระเอกควรจะไปตั้งนานแล้วนะ]
「นั่นสินะ ที่จริงเขาควรไปตั้งนานแล้ว」
หยุนหนียิ้มขื่น เธอรู้สึกว่าตัวเองตอนนี้ช่างอ่อนไหวเกินไปหน่อย
ทั้งที่รู้เนื้อเรื่องทั้งหมดและเตรียมใจไว้แล้วแท้ ๆ แต่เธอก็ยังเสียใจขนาดนี้
เธอกอดเข่านั่งนิ่งอยู่บนโซฟา ปล่อยความคิดให้ล่องลอย
ระบบยังคงปลอบเธอ
[โฮสต์ ลองคิดถึงเงินห้าล้านที่กำลังจะได้สิ คิดถึงแผนท่องเที่ยวของเธอ เหนือฟ้ายังมีฟ้า ผู้ชายทั้งโลกมีให้เลือกตั้งเยอะแยะ]