ไจ๋อวี้เจินกับเสิ่นหมิงอวี้ถามคำถามอื่นอีกหลายข้อ ยิ่งถามท่าทีก็ยิ่งอ่อนโยน ยิ่งถามก็ยิ่งพอใจ
ตอนเฉิงจิ่งเหยาจะกลับ ผู้ใหญ่ทั้งสองยังลงไปส่งเขาถึงประตูชั้นล่างด้วยตัวเอง
เสิ่นหมิงอวี้ถึงกับโอบไหล่เขาแล้วถามว่าคราวหน้าจะมาเมื่อไร จะได้เล่นหมากล้อมด้วยกันอีก
หยุนหนีแทบกลอกตาให้กับความเร็วที่พ่อแม่เปลี่ยนสีหน้า
หลังจากวันนั้น เรื่องที่หยุนหนีกับเฉิงจิ่งเหยากลับมาคบกันอีกครั้งก็ได้รับการยอมรับจากผู้ใหญ่ในบ้านอย่างเป็นทางการ
เพื่อเพิ่มคะแนนความประทับใจ เฉิงจิ่งเหยาจึงหอบของฝากถุงใหญ่ถุงเล็กมาเยี่ยมบ้านอยู่แทบทุกสองสามวัน
เขาใจกว้างกับหยุนหนียิ่งกว่าเดิม เมื่อบอกว่าจะตามจีบเธอใหม่ ก็ส่งดอกไม้มาให้ทุกวัน ถ้าเธอไปทำงาน เขาก็ขับรถรับส่งทุกวัน จัดการอาหารสามมื้อให้ครบทั้งเช้า กลางวัน และเย็น วันหยุดก็ปฏิเสธงานเลี้ยงสังสรรค์ พาเธอไปดูหนังและกินอาหารฝรั่ง เป็นแฟนหนุ่มแสนดีที่เอาใจใส่เธอทุกเรื่องอย่างแท้จริง
หยุนหนีทรมานเขาอยู่เกือบครึ่งปี ในที่สุดก็ใจอ่อน ยอมไปจดทะเบียนสมรสกับเขา
หลังจดทะเบียนแล้ว ทั้งคู่ก็กำหนดวันแต่งงาน
คราวก่อนที่แต่งงานกัน เพราะทั้งคู่อยู่ในชนบท ตอนนั้นเฉิงจิ่งเหยาก็ไม่ได้มีเงินมากมาย จึงไม่ได้จัดงานเลี้ยงแต่งงานอย่างเอิกเกริก
ดังนั้นคราวนี้เขาจึงลงมือจัดการทุกเรื่องด้วยตัวเอง ตั้งใจจะจัดงานให้ยิ่งใหญ่
ทั้งคู่ตกลงจัดงานแต่งในช่วงต้นฤดูใบไม้ผลิปีหน้า ส่วนงานเลี้ยงจะจัดที่ภัตตาคารตงเฟิง สถานที่ที่พวกเขาได้พบกันอีกครั้ง เฉิงจิ่งเหยาจึงเหมาภัตตาคารทั้งแห่งไปเลย