พูดจบ เธอก็ก้มค้อมตัวให้เจียงหว่านอิน “ฉันขอโทษแทนลูกสาวที่กำลังป่วยอยู่ของฉันด้วยค่ะ คุณเจียง”
มาดามกงทนดูต่อไปไม่ไหว จึงตำหนิเจียงหว่านอินอย่างไม่พอใจ “ใจคอคุณแข็งกระด้างขนาดนี้เลยเหรอ ถึงปล่อยให้ผู้ใหญ่ต้องขอโทษคุณแทนลูกสาวที่กำลังป่วยอยู่?”
ตอนนี้แขนของเจียงหว่านอินยังแสบร้อนอยู่
รอยที่ม่อจือเหยียนข่วนเอาไว้ลึกมาก
เธอไม่อยากพัวพันกับคนพวกนี้อีกแล้ว จึงพูดเสียงเย็นว่า “คำขอโทษของพวกคุณไม่มีความจริงใจเลยสักนิด ฉันไม่รับด้วย ต่อไปถ้าคุณหนูม่อยังทำร้ายร่างกายฉันอีก ฉันจะแจ้งตำรวจ”
มาดามกงมองเธออย่างโกรธเกรี้ยว
เจียงหว่านอินคนนี้ ช่างไม่รู้จักพอเสียจริง
ในใจมาดามม่อก็เกลียดชังเจียงหว่านอินเช่นกัน เพียงแต่ไม่แสดงออกทางสีหน้า
กงเซ่าถิงปกป้องเจียงหว่านอิน “ความหมายของเธอก็คือความหมายของผม”
พูดจบ เขาก็ไม่สนใจมาดามกง มาดามม่อ และม่อจือเหยียนอีก พาเจียงหว่านอินออกไป
กงเซ่าถิงพาเจียงหว่านอินกลับบ้าน
ระหว่างทาง เจียงหว่านอินไม่พูดอะไรเลย
กงเซ่าถิงเองก็ไม่รู้จะอธิบายกับเธออย่างไร เรื่องนี้เธอได้รับผลกระทบเพราะเขาจริง ๆ
ประตูลิฟต์เปิดออก กงเซ่าถิงบอกเจียงหว่านอินว่า “ไปทำแผลที่บ้านผมก่อนเถอะ”
เจียงหว่านอินขานรับเบา ๆ
เมื่อถึงบ้านกงเซ่าถิง เจียงหว่านอินนั่งอยู่บนโซฟา ส่วนกงเซ่าถิงไปหยิบกล่องยา
ระหว่างที่ทายา เจียงหว่านอินก็ยังคงเงียบ
กงเซ่าถิงมองไม่ออกว่าเธอกำลังคิดอะไร นึกว่าเธอยังโกรธอยู่ จึงพูดว่า “กลับไปพักผ่อนให้ดี เรื่องนี้ผมจะให้คำตอบกับคุณ”
เจียงหว่านอินหันมามองเขาทันที “ตระกูลกงกับตระกูลม่อคงไม่อาจตัดขาดการติดต่อกันได้ ใช่ไหม?”