เสิ่นฉิงก็ยกกับข้าวขึ้นโต๊ะ
เยี่ยนเป่ยนั่งลงบนเก้าอี้ทานข้าว
เสิ่นฉิงนั่งลงข้างๆ "ฉันไม่รู้ว่านายชอบกินอะไร ฉันเลยทำตามใจเลยแหละ!"
"กินอะไรก็ได้ทั้งนั้น!" เยี่ยนเป่ยพูด
เขาหยิบตะเกียบขึ้นมา คีบชิ้นหมูสามชั้นตุ๋นเข้าปาก
"อืม อร่อยจริงๆ นะเนี่ย ไม่คิดว่าฝีมือทำอาหารเธอจะดีขนาดนี้นี่นา!"
"เกินไปแล้ว ฉันก็ทำได้แค่กับข้าวง่ายๆ เอง" เสิ่นฉิงพูด
เยี่ยนเป่ยคีบผักจานอื่นเข้าปากอีก
"จานนี้เป็นยังไง?" สายตาเสิ่นฉิงจ้องมองเขา เหมือนอยากได้คำวิจารณ์จากเยี่ยนเป่ยทันที
"จานนี้ก็ดีมาก! รสชาติดีทีเดียว!" เยี่ยนเป่ยชม
เสิ่นฉิงยิ้มอย่างภาคภูมิใจ "นายชอบกินก็แล้วกัน ต่อไปฉันจะทำให้กินบ่อยๆ!"
เยี่ยนเป่ยเงยหน้ามองเสิ่นฉิง "ขอบใจนะ!"
"ไม่เป็นไรหรอก นี่มันหน้าที่ฉันเอง! ถึงเราจะเป็นแฟนกันตามสัญญา แต่ตอนนี้เราก็เป็นสามีภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายแล้ว สิ่งที่ฉันทำนี่ควรทำอยู่แล้ว"
เยี่ยนเป่ยพยักหน้า แล้วเอ่ยขึ้น "ฉันอยากปรึกษาเธอเรื่องหนึ่ง"
"เรื่องอะไร? พูดมาได้เลย!" เสิ่นฉิงพูดอย่างใจกว้าง
เยี่ยนเป่ยเว้นจังหวะ "ฉันอยากไปขายของที่แผงลอยทุกคืน"
เสิ่นฉิงขมวดคิ้วเล็กน้อย "ขายของ? ที่ไหน?"
"ก็ที่ตลาดนัดใกล้ๆ ที่ทำงานฉันไง!"
"ทำไมจู่ๆ ถึงเกิดความคิดนี้ขึ้นมา?" เสิ่นฉิงถาม
"เพราะวันนี้ฉันผ่านไปเห็นลุงคนหนึ่งขายแตงโม พอได้ยินเขาพูดว่าที่นั่นขายดีไม่เบา!"
"แล้วนายก็เลยซื้อแตงโมมาลูกหนึ่ง"