เสิ่นฉิงหัวเราะเย็นชา แสร้งทำเป็นอะไรนักหนา ภายนอกดูหรูหราแต่กลับบ้านก็ได้แค่แอบเคี้ยวผักดองเพื่อประหยัดเงิน เพื่อความฟุ้งเฟ้อของตัวเอง ไม่แยแสความเป็นความตายของครอบครัว
หวูเจียวเติบโตในครอบครัวพ่อแม่แยกทาง ตั้งแต่น้อยอยู่กับแม่เพียงลำพัง
แม่ของเธอต้องทำงานหลายที่ต่อวันเพื่อส่งเสียเธอเรียนหนังสือ ตอนนี้เธอทำงานแล้วชีวิตดีขึ้น แต่ไม่เคยให้เงินครอบครัวสักบาท
ด้วยความฟุ้งเฟ้อ เธอใช้เงินทั้งหมดไปกับตัวเอง จนถึงตอนนี้บางครั้งยังต้องขอเงินจากแม่อยู่เลย
เพราะครั้งหนึ่งเสิ่นฉิงบังเอิญได้ยินบทสนทนาระหว่างหวูเจียวกับแม่ของเธอ
“แม่ ข้ารีบให้เงินหนูห้าพันหน่อย หนูถูกใจกระเป๋าใบหนึ่ง เหลืออีกแค่ห้าพันก็ได้แล้ว”
“ตอนนี้แม่ก็ไม่มีเงินแล้ว แม่ต้องซื้อยาทุกเดือนด้วย”
“แม่ ถ้าไม่ไหว ก็ไปยืมคนอื่นก่อนสิ เอาเงินมาลงทุนกับหนู แล้วจะได้ผลตอบแทนแน่นอน ตอนนั้นหนูจะหาผู้ชายรวยๆ มาเป็นสามี แล้วจะมีเงินเท่าไหร่ก็ได้ แล้วค่อยเอาไปคืนเขาก็ได้”
“แต่ว่า...”
“แม่ ก็ได้โปรดเถอะ แม่มีหนูคนเดียว แน่นอนว่าแม่อยากให้หนูมีความสุขใช่ไหม”
“...”
ตั้งแต่นั้นมา เสิ่นฉิงก็เปลี่ยนความคิดที่มีต่อหวูเจียวโดยสิ้นเชิง